เซี่ยงชิงอวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"อีกอย่าง..."
สวีเจิ้งพูดต่อ
"ถ้าน้องเจ็ดขึ้นสถานีโทรทัศน์มณฑลแล้วทำผลงานได้ดี เธอก็จะเป็น 'ดาราเล็ก ๆ' ที่ก้าวออกไปจากหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ของเรา นี่เป็นการประชาสัมพันธ์ที่ดีต่อชื่อเสียงของหมู่บ้านเรา บางทีอาจนำโอกาสที่คาดไม่ถึงมาให้ เช่น โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า..."
เขาไม่ได้พูดต่อ แต่เซี่ยงชิงอวี๋เข้าใจความหมายของสวีเจิ้งแล้ว
ความสำเร็จของลูกสาว อาจกลายเป็นแสงอีกดวงที่ส่องส่องแสงการพัฒนาบ้านเกิด
"แล้ว... เราจะบอกน้องเจ็ดเมื่อไหร่ดี?"
เซี่ยงชิงอวี๋ถาม ในใจเริ่มเอนเอียงไปทางเห็นด้วย
"ตอนนี้เลย"
สวีเจิ้งมองไปที่ห้องใน
"เธอน่าจะตื่นแล้ว เรื่องนี้ต้องให้เธอเต็มใจเอง เราต้องอธิบายข้อดีข้อเสียให้เธอฟังชัด ๆ แล้วให้เธอตัดสินใจด้วยตัวเอง"
สามีภรรยาเดินเข้าไปในห้องใน
ลูกสาวหลายคนยังหลับอยู่ มีเพียงน้องเจ็ดที่ตื่นแล้ว กำลังแต่งตัวเงียบ ๆ ด้วยตัวเอง
"น้องเจ็ด มาก่อน พ่อกับแม่มีเรื่องจะปรึกษาเธอหน่อย"
สวีเจิ้งนั่งลงที่ข้างเตียง ยิ้มแล้วพูด
"ค่ะ"
น้องเจ็ดแต่งตัวเสร็จ เดินมาหาพ่อแม่ บนใบหน้าน้อย ๆ มีแววสงสัยเล็กน้อย
สวีเจิ้งเล่าเรื่องจดหมายเชิญจากสถานีโทรทัศน์มณฑล ให้ฟังอย่างที่เธอจะเข้าใจได้มากที่สุด รวมถึงว่าต้องไปทำอะไร อาจเจออะไร และค่าแสดงตัวแปดร้อยหยวน
เขาไม่ได้พูดเกินจริง และไม่ได้ปิดบังความยากลำบาก เพียงแต่เล่าข้อเท็จจริงอย่างสงบ
น้องเจ็ดฟังเงียบ ๆ
พอสวีเจิ้งพูดจบ เธอเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นถาม
"พ่อ แม่ หนูไปออกทีวี จะสร้างความเดือดร้อนให้ครูเนี่ย และคุณลุงคุณป้าที่มณฑลหรือเปล่าคะ?"