เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ
"พี่หวัง เรื่องนี้ผมได้พูดคุยกับท่านแล้ว ตอนนี้มันเป็นแค่เรื่องขัดแย้งเล็ก ๆ ในระดับล่าง ผมจัดการเองได้ ไม่อยากให้เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้มารบกวนเวลาและสมาธิของท่าน กระทบงานของท่าน"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าหวังเฉิงซินกำลังรายงานให้เซี่ยงจวินฟัง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของเซี่ยงจวินก็ดังมา
"อาเจิ้ง นายเป็นลูกเขยของฉัน เป็นผู้นำการพัฒนาของหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ด้วย! เรื่องแค่นี้เรียกว่า 'เรื่องเล็ก ๆ' ได้ยังไง?"
"รองหัวหน้าส่วนจาง รองหัวหน้าส่วนของสำนักงานอุตสาหกรรมเบาประจำอำเภอ กล้าฝ่าฝืนหลักการ ใช้ตำแหน่งหน้าที่ของตนเป็นประโยชน์ ช่วยเหลือคนชั่ว กดขี่วิสาหกิจในชนบทที่ดำเนินกิจการโดยชอบ! นี่ไม่ใช่ข้อพิพาททางการค้า แต่เป็นการทำลายสถานการณ์ใหญ่ของการปฏิรูปและเปิดประเทศ เป็นการกระทำที่ท้าทาย! นายกลับคิดว่าเป็นเรื่องเล็ก?"
สวีเจิ้งฟังคำตำหนิของพ่อตา ใบหน้าไม่มีความไม่พอใจใด ๆ กลับรู้สึกซาบซึ้งใจ
"พ่อ ท่านตำหนิถูกต้องแล้ว"
สวีเจิ้งไม่มีการแก้ตัวแม้แต่ครึ่งประโยค
"เป็นผมที่คิดไม่รอบคอบ ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าจะแก้ปัญหาด้วยความสามารถของตัวเอง ให้หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ได้สู้หน้า ไม่คิดจะรบกวนท่านทุกเรื่อง แต่ผมมองข้ามธรรมชาติของเรื่องนี้ไป มันเกินขอบเขตทางการค้าล้วน ๆ จริง ๆ ถ้าไม่รีบยับยั้ง จะเป็นการส่งเสริมพฤติกรรมไม่ดี ทำให้คนที่เริ่มต้นทำธุรกิจในระดับล่างเสียใจ"
เซี่ยงจวินส่งเสียงฮึดฮัด
"ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญของการพัฒนาเศรษฐกิจ การปฏิรูปเข้าสู่ช่วงน้ำลึก ทุกก้าวไม่ง่าย นายแบกรับภารกิจสำคัญในการนำพาหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ให้หลุดพ้นจากความยากจนและร่ำรวยขึ้น เวลาและสมาธิของนายต้องใช้ให้คุ้มค่า! คนอย่างรองหัวหน้าส่วนจางที่เป็นตัวตลก พฤติกรรมผิดกฎหมายแบบนี้ จะมาให้มัวกังวลได้ยังไง? จะให้เสียเวลาไปโต้เถียงกับพวกเขาได้ยังไง?"