หลินเว่ยตงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วน้ำเสียงก็จริงใจยิ่งขึ้น
“ที่เมืองหลวง ผมเจอพ่อค้าฉวยโอกาสมามากมาย แต่มีเพียงท่านประธานสวีคนเดียวที่ทำงานจริงจัง ปฏิบัติตัวตรงไปตรงมา การได้ร่วมงานกับท่าน ผมนอนหลับได้อย่างสบายใจ และท่านก็มีบุญคุณต่อตระกูลหลินของผมด้วย ผมหลินเว่ยตงไม่ใช่คนเนรคุณ ผมไม่เพียงแต่อยากร่วมงานกับท่านเท่านั้น แต่ยังจะสุดกำลังสนับสนุนให้โรงงานเสื้อผ้าของท่านใหญ่ขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นด้วย!”
สวีเจิ้งมองหลินเว่ยตงด้วยสายตาสงบนิ่ง
เขาสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตัดสินใจเพียงชั่ววูบ แต่เป็นการตัดสินใจอย่างรอบคอบจริงจัง
หลินเว่ยตงมีพลัง มีวิสัยทัศน์ และมีความกตัญญู คู่ค้าแบบนี้หายากยิ่ง
ครู่ต่อมา เขาก็เอ่ยปากอย่างช้าๆ
“ในเมื่อท่านประธานหลินเปิดเผยขนาดนี้ ผมก็จะไม่พูดอ้อมค้อม ผมตกลงร่วมงานด้วย”
ดวงตาของหลินเว่ยตงเป็นประกายด้วยความดีใจ ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นยืน
“ท่านประธานสวี ช่างสบายใจจริงๆ! ผมรู้ว่าท่านต้องไม่พลาดโอกาสนี้แน่!”
“แต่ผมมีข้อกำหนดสามข้อ”
สวีเจิ้งยกมือขึ้น น้ำเสียงจริงจัง
หลินเว่ยตงรีบเก็บสีหน้าทันที
“ท่านประธานสวีเชิญพูดได้เลย ตราบใดที่ผมทำได้ ผมจะตกลงทั้งหมด!”
“ข้อแรก มาตรฐานคุณภาพต้องไม่ลดลงเด็ดขาด”
สวีเจิ้งพูดเสียงเรียบ
“เสื้อผ้าทุกตัวที่ส่งไปเมืองหลวง ต้องมีคุณภาพเท่าเทียมกับของผมในตอนนี้ หรือดีกว่านั้นด้วยซ้ำ ผมจะไม่ยอมลดคุณภาพเพียงเพราะคำสั่งซื้อปริมาณมาก ช่องทางดี จนทำลายชื่อเสียงของตัวเอง”
“สมควรแล้ว!”
หลินเว่ยตงพยักหน้าทันที
“คุณภาพคือรากฐาน ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง!”