สวีเจิ้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น
"ข้อหนึ่ง พนักงานปัจจุบันทำงานล่วงเวลา แต่ห้ามอดหลับอดนอนเร่งงานเด็ดขาด เรื่องคุณภาพห้ามผ่อนปรนเด็ดขาด ข้อสอง ให้รับพนักงานหญิงเพิ่มอีกยี่สิบคนทันที เน้นรับคนที่บ้านลำบาก อดทนขยัน ค่าตอบแทนให้ตามมาตรฐานสูงสุด ข้อสาม วัตถุดิบสำรองเพิ่มเท่าตัว ฉันไม่ต้องการเห็นกรณีมีออร์เดอร์แต่ของไม่มี ข้อสี่ ปรับแบบชุดนักเรียนเพิ่มอีกสองเวอร์ชัน ให้สวมใส่สบายขึ้น ทนทานขึ้น และทรงเข้ารูปยิ่งขึ้น"
เหล่าโจวฟังจบก็พยักหน้ารับเป็นนกแก้วนกขุนทอง
"ได้เลยครับ! ผมจัดการทันที! ท่านประธานสวีวางใจได้ เรื่องคุณภาพผมรับผิดชอบ ใครทำลวก ๆ ผมไล่ออกเดี่ยวนี้!"
สวีเจิ้งวางรายงานลง
"โรงงานตัดเย็บไม่ใช่โรงงานเล็ก ๆ จะทำก็ต้องทำระยะยาว ทำจนเป็นชื่อเสียง เสื้อผ้าของเราต้องให้ชาวบ้านสวมใส่อย่างอุ่นใจ ใส่ใจ ใส่แล้วมีหน้ามีตา นี่คือเส้นแบ่งขั้นต่ำ"
"เข้าใจแล้วครับ!"
เหล่าโจวรับคำอย่างเอาจริงเอาจัง
สวีเจิ้งลุกขึ้นยืน
"พาฉันไปดูที่หน้างาน ฉันจะดูด้วยตาตัวเอง ตั้งแต่การเดินเส้น การเก็บขอบ การรีด ทุกขั้นตอนต้องไม่พลาด"
"ได้ครับ!"
ทั้งสองเดินเข้าสู่โรงงานผลิต ภายในโรงงานกว้างขวางสว่างไสว จักรเย็บผ้าหลายสิบตัวเรียงรายเป็นระเบียบ พนักงานหญิงนั่งประจำโต๊ะ มือไม้คล่องแคล่ว ด้ายเข็มวิ่งว่องไว แต่ไม่มีใครคุยกันเสียงดัง ทั้งโรงงานได้ยินเพียงเสียงจักรที่สม่ำเสมอ ผ้าถูกเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ โต๊ะตัดผ้าสะอาดเป็นระเบียบ จุดรีดผ้ามีไอน้ำลอยขึ้น เสื้อผ้าสำเร็จรูปแต่ละตัวถูกพับเป็นสี่เหลี่ยมสวยงาม เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระบบ