เซี่ยงชิงอวี๋มองเห็นประกายแววตาที่คุ้นเคยของสวีเจิ้ง ความลังเลใจสุดท้ายในใจก็สลายหายไปหมดสิ้น
นางพยักหน้าอย่างแรง ดวงตาคลอด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตัน
"นายพูดถูก! นี่คือวาสนาของลูกสาวเรา! ควรไป!"
นางเช็ดมุมตา แล้วเข้าสู่ "โหมดพร้อมรบ" ทันที
"งั้นเราต้องรีบวางแผนกันแล้ว! มะรืนนี้ต้องไป พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนเพื่อลาหยุดให้น้องเจ็ด น้องเจ็ดของเราเป็นนักเรียนหัวกะทิของโรงเรียน ไปร่วมกิจกรรมวัฒนธรรมของมณฑล ครูใหญ่หูต้องสนับสนุนแน่นอน! แล้วก็ต้องเตรียมเสื้อผ้าใส่สบาย ๆ แต่ดูดีสักสองชุด ใช้ผ้าใหม่จากโรงงานเราน่ะ ถูกและดีด้วย..."
สวีเจิ้งมองภรรยาที่เริ่มวางแผนอย่างคึกคัก ยิ้มในใจ
"ดี ทุกอย่างตามที่เธอว่า"
สวีเจิ้งและเซี่ยงชิงอวี๋กำลังปรึกษากันเบา ๆ เรื่องเสื้อผ้าและข้อควรระวังสำหรับการเดินทางของน้องเจ็ด เสียงพูดคุยที่คุ้นเคยก็ดังมาจากนอกประตู
"อาเจิ้ง เรามาแล้ว!"
เป็นเสียงของสวีต้าเหมา ทุ้มต่ำแบบที่เคยเป็น
สวีเจิ้งรีบลุกขึ้นไปต้อนรับ เห็นพ่อสวีต้าเหมาและพี่ชายสวีหยางเดินข้ามประตูเข้ามาทีละคน
สวีต้าเหมาถือของแห้งเล็ก ๆ ส่วนสวีหยางถือเหล้าขาวดี ๆ สองขวด
"พ่อ พี่ชาย เชิญข้างในนั่งก่อน!"
สวีเจิ้งยิ้มทักทาย
เซี่ยงชิงอวี๋ก็เดินออกมาต้อนรับจากห้องโถง ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"พ่อ พี่ชาย ทานข้าวกันหรือยัง?"