สวีต้าเหมาพยักหน้าอย่างหนักแน่น เสียงทุ้มต่ำแต่มีพลัง
“ไม่ใช่แค่พอใช้ได้ แต่ดีมาก อาเจิ้งเอ๋อ แกไม่ได้แค่รวบรวมคนมาหาปลา แต่แกกำลังตั้งทีม ตั้งระเบียบแบบแผน มีแรงใจ มีความตั้งใจขนาดนี้ ทะเลจะดุร้ายแค่ไหนก็ไม่อาจหยุดยั้งพวกแกได้”
พ่อลูกสบตากัน สื่อสารกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำ
…
ยามเที่ยง
แสงแดดจัดจ้าน ลูกเรือผลัดกันรับประทานอาหาร
ขนมเปี๊ยะ ผักดอง น้ำซุปร้อน ๆ เรียบง่าย ทว่าใคร ๆ ก็กินอย่างอิ่มเอมใจ ไม่มีใครบ่น ไม่มีใครเกียจคร้าน กินเสร็จก็รีบกลับไปประจำที่ซ้อมต่อทันที
ช่วงบ่าย การฝึกภาคปฏิบัติเข้าสู่การจำลองสถานการณ์ฉุกเฉินซึ่งสำคัญที่สุด
หงเต๋อเฉวียนตะโกนขึ้นทันที
“กราบซ้ายรั่ว! ชุดอุดรั่วเข้าประจำที่!”
ลูกเรือรีบหยิบแผ่นอุดรั่ว ไม้ตอกอุดรั่ว วิ่งเข้าไปกด มัด ยึดให้แน่น อย่างคล่องแคล่วว่องไว
เฉินเสวียเหวินเตือนเสียงดัง
“โขดหินใต้น้ำข้างหน้า! กัปตันเรือหลบ!”
โจวต้าไห่คัดท้ายอย่างมั่นคง
“หางเสือซ้ายสิบองศา! ลดความเร็ว!”
กองเรือตอบสนองทันที ไร้ที่ติ
สวีหยางสั่งการเสียงเข้ม
“คลื่นลมมาแล้ว! จับให้มั่น ยึดให้แน่น!”
ทุกคนรีบจับราวบันได ยึดสัมภาระ ไม่มีใครตื่นตระหนกแม้แต่คนเดียว
สวีเจิ้งยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูอย่างเงียบ ๆ
การฝึกทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ปฏิกิริยาทุกอย่างแม่นยำทันท่วงที ทุกคนเข้าสู่สภาวะพร้อมเต็มร้อย
ยามเย็น การฝึกตลอดทั้งวันจบลงอย่างสมบูรณ์
โจวต้าไห่เดินมาหาสวีเจิ้ง เช็ดเหงื่อ