“พี่หนิว นาย……”
หนิวปินเห็นบาดแผลที่หน้าผากของหนิวเอ้อ รวมถึงฝุ่นผงเต็มตัว ก็ชะงักไป
หนิวเอ้อโบกมือ เดินไปที่ขอบโอ่งน้ำ ตักน้ำขึ้นมาหนึ่งทัพพี รินเข้าปากกลั้วคอสองสามอึก แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดหน้า แล้วนั่งลงบนเก้าอี้
“ฉันไปหาสวีเจิ้งมา”
เขาพูดออกมา เสียงแหบแห้ง
หัวใจของทุกคนในห้องพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที
“เขา……เขาพูดอะไรบ้าง?”
เถี่ยโถวถามอย่างระมัดระวัง
“เขาบอก ให้พวกเราไปมอบตัว”
หนิวเอ้อพูดตรง ๆ
“มอบตัว?”
โก่วเซิ่งอุทานตกใจ หน้าซีดเผือด “พี่หนิว ถ้ามอบตัวก็ต้องติดคุกนะ!”
“ใช่แล้วพี่หนิว มอบตัวไม่ได้!”
ซานวาจื่อร้อนใจเช่นกัน “พวกเราหาทางอื่นก่อนดีกว่า ไม่ได้จริง ๆ ก็……ก็หนี!”
“หนี? หนีไปที่ไหน?”
หนิวเอ้อมองเขาอย่างเย็นชา “มีเงินไหม? มีที่ไปไหม? จะหนีไปได้ทั้งชีวิตหรือไง?”
ซานวาจื่อเงียบไป ก้มหน้าลง
โสวโหวขดตัวอยู่ที่มุมห้อง พูดเสียงเบา ๆ
“พี่หนิว ไม่งั้น……พวกเราไปหามาโหยวไฉ่อีกครั้ง? เขาต้องมีทางแก้แน่……”
“ไปหาเขา?”
หนิวเอ้อหัวเราะ เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความขมขื่นและเยาะเย้ย “ตอนนี้เขาหลบพวกเรายังไม่ทัน จะมาช่วยพวกเราได้ยังไง ฝันไปเถอะ!”
ห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
หนิวเอ้อมองคนในห้องทีละคน
คนเหล่านี้ บางคนเพราะเขา บางคนเพราะเงิน ถึงได้มาจนถึงทุกวันนี้
ถ้าเขาซึ่งเป็นหัวหน้าไม่ตัดสินใจอะไรสักอย่าง คนพวกนี้ก็จบเห่จริง ๆ