มองดูท่าทางเข้าใจเหตุผลของเซี่ยงชิงอวี๋ ในใจสวีเจิ้งก็เต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม
ชาตินี้ การที่ได้แต่งงานกับภรรยาที่อ่อนโยน เอาใจใส่ และรู้ใจอย่างเซี่ยงชิงอวี๋ นับเป็นวาสนายิ่งใหญ่ที่สุดของเขา
"ฉันรู้ว่าเธอต้องเข้าใจ"
สวีเจิ้งเอ่ยเสียงเบา
เซี่ยงชิงอวี๋ยิ้ม พลางหันไปเดินไปข้างโต๊ะ ยกถ้วยเคลือบที่แช่ไว้ในน้ำร้อนตลอดส่งให้สวีเจิ้ง
"ฉันต้มข้าวต้มไว้ให้ รีบกินเสียหน่อย วิ่งวุ่นมาทั้งวัน ตกเย็นถึงจะเป็นงานเลี้ยงส่ง แต่ฉันรู้ว่าเธอต้องไม่อิ่มแน่"
สวีเจิ้งรับถ้วยมา ปลายนิ้วสัมผัสไออุ่น ความอุ่นของข้าวต้มทะเลไหลลงคอ อบอุ่นไปถึงก้นบึ้งหัวใจ
กินข้าวต้มหมดแล้ว สวีเจิ้งวางถ้วยลงบนโต๊ะ เซี่ยงชิงอวี๋เก็บเรียบร้อย หันกายเข้าไปในครัว เก็บถ้วยให้เข้าที่ แล้วยกอ่างน้ำอุ่นมาส่งให้ตรงหน้า
"แช่เท้าหน่อย จะได้หายเหนื่อย"
"ลำบากเธอแล้ว"
สวีเจิ้งเอ่ยเสียงเบา
"เราเป็นสามีภรรยากัน จะพูดอย่างนี้ไปทำไม"
เซี่ยงชิงอวี๋ส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วยองๆ อยู่ข้างๆ อยู่เป็นเพื่อนเขาอย่างเงียบๆ
สวีเจิ้งแช่เท้าทั้งสองข้างในน้ำอุ่น ความเหน็ดเหนื่อยทั่วร่างเหมือนถูกละลายไปด้วยน้ำอุ่นนี้ เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาทั้งวัน ในที่สุดก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง
หลังจากเขาแช่เท้าเสร็จ เซี่ยงชิงอวี๋ก็เก็บอ่างน้ำเสร็จ สองคนจึงค่อยๆ เอนกายลงนอนบนเตียง ห่มผ้าห่มนุ่มอุ่นเข้าด้วยกัน
ยุ่งมาทั้งวัน ร่างกายก็อ่อนล้าถึงขีดสุด แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้ผล็อยหลับลงในทันที