สวีหยางเก็บสายตากลับมา ใบหน้าเผยรอยยิ้มอันเจือด้วยความจนใจเล็กน้อย หันไปพูดหยอกล้อกับสวีเจิ้ง
"อาเจิ้ง เห็นไหม พ่อเรายังเป็นคนใจร้อนแบบเดิม เต็มไปด้วยพลัง ไม่เปลี่ยนไปเลย"
สวีเจิ้งได้ยินก็ยิ้มบาง ๆ ในแววตาปรากฏความเข้าใจและความอ่อนโยน
"ใช่ พี่ใหญ่ พ่อเราเป็นคนแบบนี้มาหลายสิบปีแล้ว ทำอะไรก็เด็ดขาดรวดเร็ว แต่พูดไปพูดมา ในใจพ่อกลัวแม่เราที่สุด พอได้ยินว่าแม่มีอะไรเคลื่อนไหว หรือมีเรื่องต้องบอกแม่ เขาวิ่งเร็วกว่าใคร กลัวว่าถ้าช้าไปจะถูกบ่น"
พี่น้องทั้งสองสบตากัน ต่างเห็นรอยยิ้มที่คล้ายคลึงกันในดวงตาของอีกฝ่าย
ตอนนี้ สายตาของสวีเจิ้งเหลือบไปเห็นมุมห้องโดยไม่ตั้งใจ ตกอยู่บนเหล้าขาวสองขวดที่สวีหยางวางไว้ก่อนหน้านี้
ขวดเหล้าเหล่านั้นต้องแสงไฟส่องประกายเงางามนุ่มนวล ดูเหมือนถูกคัดสรรมาเป็นอย่างดี
เขาคิดอะไรบางอย่างในใจ นึกถึงตอนที่พี่ใหญ่เดินเข้าประตูมาพร้อมเหล้า ส่วนพ่อหิ้วเนื้อสัตว์แห้ง ก็ยิ้มแล้วถามขึ้น
"พี่ใหญ่ วันนี้พี่ตั้งใจเอาเหล้าดีสองขวดนี้มา ครอบครัวเรามีเรื่องดีอะไรหรือเปล่า ถึงได้อยากแบ่งปันกับผม"
สวีหยางได้ยิน ตบหน้าผากตัวเองดังปั้ง ใบหน้าเผยความเซ็งและความเพิ่งนึกได้
"โอ้ย! ดูความจำฉันสิ! ดีใจจนลืมตัว! เกือบเอาธุระสำคัญลืมไปแล้ว!"
พูดพลางรีบวางถ้วยชาในมือลง สีหน้าท่าทางเริ่มจริงจังขึ้นมา
เขาชี้ไปที่เหล้ามุมห้อง แล้วอธิบายกับสวีเจิ้ง
"อาเจิ้ง เหล้าสองขวดนี้ ไม่ใช่ฉันจะให้เธอเอง แต่เป็นลุงหวัง เขาให้ฉันเอามาให้เธอโดยเฉพาะ!"