กลับไปได้แน่นอนหรือ?
ได้ยินคำนี้ หงเต๋อเฉวียน สวีหยาง และโจวต้าไห่ ทั้งสามคนจ้องมองสวีเจิ้งอย่างเหม่อลอย ในแววตาเผยความหวังริบหรี่ออกมาเล็กน้อย
บรรยากาศอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก
วิทยุสื่อสารส่งเสียงซ่า...ซ่า...ของคลื่นรบกวนอย่างต่อเนื่อง กลายเป็นเสียงพื้นหลังเพียงหนึ่งเดียวในความเงียบงันนี้
นอกเรือนหมอกหนาทึบ เหมือนปากมหึมาที่จะกลืนกินทั้งลำเรือให้สิ้นซาก
หงเต๋อเฉวียนเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ เสียงแหบพร่า
"อาเจิ้ง ไม่ใช่ว่าฉันอยากสาดน้ำเย็นนะ ตอนนี้เข็มทิศเราหมุนติ้ว เรดาร์เสีย การสื่อสารขาดทั้งหมด หมอกหนาจนมองไม่เห็นอะไรในระยะสิบเมตร สนามแม่เหล็กโลกปั่นป่วนเหมือนโจ๊กแบบนี้ ตอนฉันขับเรือกลับจากโซเวียตยังเจอแบบนี้ไม่กี่ครั้งเลย... ถ้าหมอกจางก็ดีไป ถ้าหมอกไม่จางละก็ น้ำจืดกับเสบียงพวกเราอยู่ได้ไม่เกินห้าวัน..."
สวีหยางยกมือกุมแขนที่ยังเจ็บแปลบ ๆ ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย
"ผมไม่กลัวตาย ผมกลัว... กลัวว่าภรรยาจะคิดว่าผมเป็นอะไรไป กลัวพ่อแม่จะเป็นห่วง ยิ่งกลัวว่าชิงอวี๋กับอาใหญ่จะรอให้คุณกลับไปไม่ไหว อาเจิ้ง คุณเป็นเสาหลักของบ้าน คุณจะต้องไม่มีอะไรเด็ดขาด"
โจวต้าไห่ถอนหายใจยาว พิงผนังห้องเรือ สายตาหม่นหมอง
"ผมอยู่อายุหกสิบกว่าแล้ว เคยเห็นเรือที่หลงในหมอกแบบนี้แล้วกลับไปไม่ได้อีกมากมายเหลือเกิน ท่านประธานสวี ชีวิตนี้ผมรอดมาได้เพราะคุณช่วยไว้ ต่อให้จะลอยคอตายกลางทะเลจริง ๆ ผมก็ไม่เคยโทษคุณ แต่ผมทำให้พี่น้องบนเรือทั้งลำต้องมาลำบากด้วย ผมทำใจไม่ได้..."
สวีเจิ้งมองทั้งสามคนที่ซึมเศร้าอยู่ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน