"เมื่อถึงเวลานั้น คนที่คุณฝึกสอนมาด้วยมือจะรับตำแหน่งต่อ ชาวบ้านในหมู่บ้านก็ไม่มีใครไม่ยอมรับ คนภายนอกก็ไม่มีใครนินทา ก้าวเดินถึงจะมั่นคง"
หวังเฉิงฝูนิ่งเงียบไปนาน แต่ดวงตากลับแดงเรื่อขึ้นทีละน้อย
เขามีชีวิตมาครึ่งชีวิต เป็นผู้นำหมู่บ้านมาหลายปี เคยเห็นคนแย่งอำนาจ แย่งตำแหน่ง หาประโยชน์ใส่ตัว แต่ไม่เคยเห็นคนอย่างสวีเจิ้งที่รวย มีอำนาจ มีความดีความชอบ แต่กลับไม่โลภอำนาจแม้แต่น้อย คิดเพื่อหมู่บ้านเพียงอย่างเดียว
ความกังวล ภาระ และความหวาดหวั่นที่เขามีก่อนหน้านี้ทั้งหมด สลายไปในพริบตาด้วยคำพูดจากใจของสวีเจิ้ง
"อาเจิ้ง..."
น้ำเสียงของหวังเฉิงฝูแหบพร่าเล็กน้อย พยักหน้าอย่างหนักแน่น
"ฉันเข้าใจแล้ว เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว ที่ฉันคิดมากไปเอง ที่ฉันมีภาระในใจ ที่วิสัยทัศน์ฉันแคบเกินไป นายพูดถูก ฉันทำตัวเป็นตัวถ่วงในจังหวะสำคัญแบบนี้ไม่ได้"
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตากลับมามุ่งมั่น แจ่มใส กลับมามีชีวิตชีวาดังเดิม
"นายวางใจได้ ฉันไม่ลาออกแล้ว! ฉันจะทำต่อไป! ทำอย่างเต็มที่! ทำอย่างสุดชีวิต! ขอแค่ยังเดินได้ พูดได้ วิ่งไหว ฉันจะทำหน้าที่เลขาธิการหมู่บ้านให้ดี ดูแลหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ให้ดี รับงานที่เลขาธิการพรรคเซี่ยงมอบหมายให้สำเร็จ ไม่ทำให้ฉันต้องคอยเป็นห่วง ไม่ทำให้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต้องผิดหวัง!"
ใบหน้าของสวีเจิ้งเผยรอยยิ้มผ่อนคลายออกมาในที่สุด
"นี่ไงลุงหวังที่ฉันรู้จัก"
หวังเฉิงฝูตบขาตัวเองอย่างแรง รู้สึกโล่งอกไปทั้งตัว
"เมื่อก่อนทำยังไง ต่อไปก็ทำอย่างนั้น! ยุติธรรม โปร่งใส เปิดเผย ไม่ลำเอียง ใครก็ไม่มีปากเสียง! อาหยางฉันก็จะพาเหมือนเดิม ให้เขาเรียนรู้และลงมือทำมากขึ้น ฝึกนิสัย เพิ่มความสามารถ ถ้าอนาคตเขาขึ้นมาได้จริง ๆ ฉันจะไม่ขวางแน่นอน!"