ท่าเรือ
สวีเจิ้งยืนอยู่ข้างเรือหาปลาทะเลลึกที่นำเข้าจากสหภาพโซเวียต มองดูสวีต้าเหมาผู้เป็นพ่อและสวีหยางผู้เป็นพี่ชายต่างแยกย้ายกันไปจัดการธุระของตนแล้ว สีหน้าที่เคร่งเครียดก็ผ่อนคลายลงบ้าง
สวีต้าเหมาเดินเร่งรีบ มุ่งตรงไปยังบ้านของชาวประมงเก่าแก่หลายรุ่นในหมู่บ้าน เพื่อรวบรวมทีมคนเก่งที่มีฝีมือว่ายน้ำเยี่ยม คุ้นเคยน่านน้ำแถบนั้น และปากหนักให้ได้ในเวลาอันสั้นที่สุด
ส่วนสวีหยางพาช่างซ่อมเครื่องสองคนมุ่งหน้าเข้าไปในห้องเครื่อง ตรวจเช็คเครื่องยนต์หลัก เครื่องยนต์เสริม เรดาร์ วิทยุ เรือชูชีพ และอุปกรณ์ดับเพลิงอย่างละเอียดทุกจุด เพื่อให้มั่นใจว่าเรือใหญ่ลำนี้จะออกทะเลได้อย่างปลอดภัยที่สุด
"อาเจิ้ง นายจัดการทางบ้านได้เลย ทางนี้มีฉันกับพ่อดูแล ไม่มีพลาดหรอก!"
สวีหยางโผล่ครึ่งตัวออกมาจากปากห้องเครื่อง เช็ดคราบน้ำมันเครื่องบนหน้าผาก
"ไม่เกินพระอาทิตย์ตก ตรวจซ่อมทั้งลำเสร็จแน่นอน!"
สวีเจิ้งพยักหน้าอย่างหนักแน่น
"พี่ใหญ่ ลำบากพี่แล้ว"
สวีเจิ้งกล่าวเสียงเรียบ
"รายละเอียดการตรวจซ่อมทุกจุดต้องทำให้ดีที่สุด โดยเฉพาะระบบขับเคลื่อนและระบบนำทาง ทะเลที่เราจะไปครั้งนี้ สภาพซับซ้อนมาก"
"เข้าใจแล้ว!"
สวีหยางพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น แล้วมุดกลับเข้าไปในห้องเครื่อง เสียงซ่อมแซมดังกราว ๆ ขึ้นอีกครั้ง
เฉินเจี้ยนกั๋วก็ไม่ได้อยู่นิ่ง ๆ ระหว่างติดต่อกับสถานีประมง ก็สั่งการให้คนขนส่งน้ำจืด เสบียงแห้ง ชุดปฐมพยาบาล พลุสัญญาณ ไฟฉายส่องทาง และอุปกรณ์ค้นหาช่วยเหลืออื่น ๆ ขึ้นเรือเที่ยวแล้วเที่ยวเล่า
ความกังวลบนใบหน้าเขาไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย แต่เพราะสวีเจิ้งตอบตกลงจะยื่นมือเข้ามาช่วย ดวงตาของเขาจึงมีความหวังเพิ่มขึ้นมาบ้าง