「หัวหน้า เรื่องนี้จะปล่อยไปเช่นนี้หรือขอรับ?」
ผีโหวเพิ่งก้าวเข้าเต็นท์ของเฉินสืออัน ก็รีบเอ่ยถามทันที
เฉินสืออันเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย 「เถียนเหวินกวง ผู้อาวุโสเถียนเข้ามายุ่งเกี่ยวแล้ว เรื่องนี้ย่อมต้องพักไว้ก่อน」
ตู้กังกล่าวเสริม 「หัวหน้า ตอนนี้ยังไม่รู้เบาะแสของพี่สะใภ้กับเถียนเถียนเลย ยิ่งล่าช้าไปอีกชั่วขณะ พวกนางก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น」
มุมปากจูเหนิงกระตุกเล็กน้อย ท้ายที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร
เฉินสืออันถอนหายใจเบา ๆ 「ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีหลักฐาน จึงทำอะไรหวังเทียนเหว่ยไม่ได้」
ตู้กังขมวดคิ้ว 「หัวหน้า ถ้าให้ข้าพูด พี่สะใภ้กับเถียนเถียนต้องอยู่ในจวนผู้บัญชาการแน่ คืนนี้พวกเราบุกเข้าไปในจวนผู้บัญชาการ ขอเพียงตามหาคนพบ หวังเทียนเหว่ยก็ไม่มีทางปฏิเสธได้」
ผีโหวกล่าวเสริม 「ใช่! ทำตามนี้แหละ!」
ผีโหวกับตู้กังเคยพบซูฉิงโหรวและเฉินเถียนเถียนหลายครั้ง ทั้งยังเคยไปกินข้าวที่ตระกูลเฉิน จึงรู้สึกดีกับสองแม่ลูกเป็นอย่างมาก
ยามนี้พวกเขากังวลเรื่องสองแม่ลูกจากใจจริง
ระหว่างทางกลับจากจวนผู้บัญชาการ จูเหนิงพยายามจะเอ่ยปากหลายครั้งแต่ก็อดกลั้นไว้ คราวนี้ในที่สุดก็ทนไม่ไหว จึงกล่าวเสียงขรึมว่า
「หากวันนี้พวกเราไม่ได้ไปก่อเรื่องหน้าจวนผู้บัญชาการ คืนนี้แอบบุกเข้าไปก็คงพอจะได้ผลอยู่บ้าง
แต่ตอนนี้พวกเราแหวกหญ้าให้งูตื่นแล้ว คืนนี้คงไม่ได้อะไรกลับมาแน่
ยิ่งกว่านั้น ยังจะเปิดช่องให้หวังเทียนเหว่ยจับผิด ถึงตอนนั้นพวกเราจะตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบอย่างยิ่ง」