“ล่องหน?”
เฉินสืออันสะท้านใจ
เมื่อครู่เขาเห็นชัดเจนว่า สายตาของเจ้าลูกหมาน้อยจับจ้องมาที่ตนแล้ว
แต่หลังจากศิลาจารึกลึกลับแผ่พลังอันอ่อนโยนออกมา มันกลับมองไม่เห็นเขา
ศิลาจารึกลึกลับช่วยให้ข้าล่องหนได้ด้วยหรือ?
เฉินสืออันเผยรอยยิ้มเจิดจ้า สีหน้าปรีดาเกินบรรยาย
ในตอนนั้น พลังอันอ่อนโยนที่ศิลาจารึกลึกลับแผ่ออกมาก็ค่อย ๆ ถอยกลับ ก่อนจะหายไปในที่สุด
ขณะเดียวกัน เฉินสืออันสัมผัสอย่างละเอียด แล้วพบว่าพลังหยวนในกายลดลงไปเกือบครึ่ง
เขาตระหนักได้ว่า การที่ศิลาจารึกลึกลับแผ่พลังอันอ่อนโยนช่วยให้ตนล่องหนนั้นต้องสิ้นเปลืองพลังหยวน
ยิ่งกว่านั้น พลังหยวนครึ่งหนึ่งของเขาคงสภาพพลังอันอ่อนโยนนั้นไว้ได้เพียง 20 ลมหายใจเท่านั้น
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ชักนำพลังหยวนเข้าสู่ห้วงจิต แล้วค่อย ๆ แผ่สัมผัสไปยังศิลาจารึกลึกลับ
เมื่อครู่ ศิลาจารึกลึกลับดูดซับพลังหยวนเอง และปลดปล่อยวิชาล่องหนออกมาเอง
เขาอยากลองดูว่าตนจะกระตุ้นความสามารถในการล่องหนของศิลาจารึกลึกลับได้ด้วยตัวเองหรือไม่
ทันทีที่พลังหยวนสัมผัสศิลาจารึกลึกลับ มันก็สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะแผ่พลังอันอ่อนโยนคุ้นเคยสายหนึ่งออกมาอย่างรวดเร็ว แผ่ขยายไปทั่วร่างเขา
กระตุ้นได้ด้วยตัวเองจริง ๆ!
เฉินสืออันยินดีอย่างยิ่ง รีบถอนพลังหยวนออกจากห้วงจิต
เพียงชั่วครู่ พลังหยวนของเขาก็ลดลงไปอีกหนึ่งส่วน
วิชาล่องหนนั้นยอดเยี่ยมก็จริง ทว่ากินพลังหยวนเกินไป
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ตอนนี้เขายังอ่อนแอเกินไป พลังหยวนมีน้อยเกินไป
…………
เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างช้า ๆ
หลังจากผ่านไปราวหนึ่งเค่อ เจ้าลูกหมาน้อยก็ยังรอโอกาสไม่ได้ จึงค่อย ๆ ถอยออกจากกระโจม
เพื่อทดสอบประสิทธิภาพของวิชาล่องหน ตอนเจ้าลูกหมาน้อยออกมา เฉินสืออันเพียงถอยห่างจากหน้าม่านประตูไปไม่กี่ก้าว พร้อมส่งพลังหยวนเข้าไปในศิลาจารึก
เจ้าลูกหมาน้อยยื่นหัวกลม ๆ ออกมาจากหลังม่านประตู มองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสิ่งผิดปกติจึงพุ่งออกจากกระโจม แล้วหายลับไปในความมืดภายในไม่กี่ลมหายใจ
เมื่อครู่เฉินสืออันยืนอยู่ข้างตัวมันแท้ ๆ แต่มันกลับไม่พบอะไรเลย
ศิลาจารึกลึกลับมีผลทำให้ล่องหนได้จริง!