“จั่วหรง เถาเฉี่ยนเฉี่ยน! พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นสองทั้งสิ้น”
ฟู่เฉียนฟานหน้าถอดสี “พี่เฉิน บิดากับน้องสาวของข้าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
เฉินสืออันเอ่ยเสียงต่ำ “ในเมื่อข้ามาปรากฏตัวที่นี่ได้ พวกเขาย่อมปลอดภัยดี
จางหงหลินทั้งสามเผยพิรุธ จึงถูกพวกเราร่วมมือกันสังหารแล้ว”
ฟู่เฉียนฟานถอนหายใจโล่งอก ก่อนเผยสีหน้ายินดี “จั่วหรงกับเถาเฉี่ยนเฉี่ยนตายแล้วหรือ? บิดาข้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสาม หากฉวยจังหวะได้เหมาะสม การสังหารผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองสองคนก็ไม่ยากนัก
ดีเหลือเกิน! เมื่อบิดากลับมา พวกเราก็มั่นใจว่าจะกดดันสวีเหลียงได้แล้ว”
รอจนฟู่เฉียนฟานพูดจบ เฉินสืออันจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ “ตอนที่บิดาของเจ้าถูกพาตัวไปค่ายเฟิงฉี่ ตันเถียนของเขาก็ถูกทำลายไปแล้ว”
ฟู่เฉียนฟานชะงักงัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว ครู่ใหญ่ต่อมาจึงถามอย่างสงสัย “จั่วหรงกับเถาเฉี่ยนเฉี่ยนถูกเจ้าสังหารหรือ?”
เฉินสืออันพยักหน้าโดยไม่กล่าวอะไร
ฟู่เฉียนฟานเผยสีหน้าประหลาดใจ “หรือพี่เฉินจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสาม?”
เฉินสืออันรับคำ “ครั้งหนึ่งข้าเคยได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่ ขอบเขตการบำเพ็ญจึงก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ฝึกฝนจนถึงขั้นสามช่วงกลางได้”
ฟู่เฉียนฟานสะท้านใจอีกครั้ง แววตาเผยความอิจฉา “พี่เฉินอายุยังน้อยก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามแล้ว พรสวรรค์โดดเด่น อนาคตไร้ขีดจำกัด”
เฉินสืออันยิ้มบาง “พี่ฟู่ เรื่องราวกระจ่างแล้ว