ฟูชิงหยางชำเลืองมองเย่ซีเฉิงแวบหนึ่ง "วันนี้เจ้าคงดูคนพลาดแล้วล่ะ"
เย่ซีเฉิงถอนหายใจเบา ๆ "เฉินสืออัน เจ้าหมอนี่ทำให้ข้าขายหน้าเบื้องหน้าพ่อบุญธรรม ต่อให้ตระกูลซ่งและสำนักบู๊เฟิงฉี่ไม่กลั่นแกล้งเจ้า ข้าก็ต้องสั่งสอนเจ้าให้หลาบจำเสียบ้าง"
…………………
เฉินสืออันปรับท่าทางเล็กน้อย ก้มตัวลงอีกครั้ง ร้องเสียงต่ำ แล้วค่อย ๆ ยกก้อนหินขึ้น
ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นทีละน้อย
การลองยกในครั้งก่อนหน้านั้น ทำให้คนในสนามเข้าใจผิดไปได้สำเร็จ
สีหน้าของเขาแสดงความเจ็บปวด แต่ในใจกลับรู้สึกดีไม่น้อย
ด้วยกำลังของเฉินสืออัน การยกหินหนักสี่ร้อยจินเป็นเรื่องง่ายดาย
เหตุใดจึงต้องแสดงละคร
เย่ซีเฉิงพูดไว้ว่า เขาจะต้องได้เป็นหัวหน้าหมู่ ถึงจะเข้าร่วมหน่วยล่าสัตว์ปีศาจได้
ต้องทำอย่างไรจึงจะเป็นหัวหน้าหมู่ได้? ยังไม่ชัดเจน
แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ต้องแข่งขันกับผู้คัดเลือกคนอื่น ๆ
การแสดงความอ่อนแอในตอนนี้ จะช่วยกลบเกลื่อนคู่ต่อสู้ได้เป็นอย่างดี และไม่จำเป็นต้องเปิดเผยกำลังที่แท้จริงออกมา
…………
หลังผ่าน "ความพยายามอันยากลำบาก" ไปพักใหญ่ เขาก็ยืนตัวตรงด้วยร่างกายที่สั่นเทา ยกก้อนหินขึ้นเหนือศีรษะ "อย่างเฉียดฉิว" ผ่านการทดสอบรอบแรกไปได้
เมื่อเห็นเช่นนี้ เหล่าลูกศิษย์สำนักยุทธ์อย่างซ่งอวี้หมิงเป็นต้น ก็อดไม่ได้ที่จะผิดหวัง แต่ก็ไม่วายที่จะเยาะเย้ยถากถางเฉินสืออันอีกชุด
เมื่อผ่านการทดสอบสำเร็จ เฉินสืออันก็เดินไปที่ด้านข้างแท่นประธาน ยืนรวมกับคนอื่น ๆ รอให้การทดสอบรอบแรกสิ้นสุดลง
ฟูชิงหยางกวาดตามองเฉินสืออันแล้วพูดเสียงเบา "แค่ยกหินสี่ร้อยจินยังลำบากขนาดนี้ กำลังเท่านี้ หากอยากเป็นหัวหน้าหมู่ คงยากหน่อย"
เย่ซีเฉิงสีหน้าแสดงความขุ่นเคือง "พ่อบุญธรรม ข้ายอมรับแล้วว่าดูคนพลาด ขออย่าได้ประชดประชันข้าอีกเลย"
ฟูชิงหยางยิ้มบาง ๆ "ข้าไม่ได้ตั้งใจประชดเจ้า หากเจ้าไม่เอ่ยถึงเฉินสืออันเป็นพิเศษ ข้าก็คงถูกเจ้าเด็กนี่หลอกจริง ๆ"
"ถูกเขาหลอก?" เย่ซีเฉิงเอ่ยอย่างสงสัย
"เจ้าเด็กนี่สิบส่วนเก้าแอบซ่อนกำลังไว้" ฟูชิงหยางพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
"เหตุใดพ่อบุญธรรมจึงมั่นใจนัก?" เย่ซีเฉิงถามต่อ