ภายในเต็นท์ เนื่องจากจูเหนิงชำระไขกระดูกผ่ากระดูก ขับของสกปรกออกจากร่างกาย กลิ่นเหม็นจึงอบอวลไปทั่ว
เฉินสืออันโบกมือ «รีบไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วค่อยมาพบข้า»
จูเหนิงพยักหน้า รีบวิ่งเหยาะ ๆ ออกไป
เฉินสืออันผ่อนลมหายใจเบา ๆ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า
วีรบุรุษหนึ่งคนย่อมต้องมีผู้ช่วยสามคน
ตอนนี้ใต้บัญชาของเขามีคนสามคนที่ชำระไขกระดูกผ่ากระดูกสำเร็จแล้ว คาดว่าอีกไม่นานก็จะมีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเข้าขั้นเพิ่มขึ้นมาอีกสามคน
ในที่สุดกำลังคนของเขาก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง
……
ครู่ต่อมา จูเหนิงก็กลับมา
เฉินสืออันไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงหนังสือเล่มหนึ่งออกจากอกเสื้อแล้วยื่นให้เขา
จูเหนิงรับมา พลางอ่านเสียงเบา «วิชาดาบคลื่นคลั่ง»
เฉินสืออันพยักหน้า «นี่คือรางวัลที่ข้าได้จากการคว้าอันดับสี่ในชุมนุมยอดฝีมือ วิชานี้ไม่เลวเลย หากอยู่ในค่ายเฟิงฉี่ก็นับว่าเป็นวิชาชั้นยอด»
จูเหนิงเผยสีหน้ายินดีอย่างยิ่ง ถึงกับพูดจาติดขัด «พี่ใหญ่ ข้าเห็นวิชาทรงพลังของคนอื่น พวกเขาต่างเก็บงำไว้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า…แต่ก็ไม่แปลก นั่นเป็นทุนที่ใช้ตั้งหลักในชีวิตของพวกเขา…แต่ท่านกลับถ่ายทอดวิชาทรงพลังเช่นนี้ให้ข้าหรือ?»
เฉินสืออันกลอกตา «มัวแต่อ้ำอึ้ง ถ้าไม่เอาก็คืนมา»
«เอาสิ จะไม่เอาได้อย่างไร!»
จูเหนิงกำหนังสือไว้แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและตื้นตัน
เฉินสืออันโบกมือ «อย่าเพิ่งดีใจไป วิชาดาบคลื่นคลั่งชุดนี้ ข้าจะถ่ายทอดให้ผีโหวกับตู้กังด้วย