หานซานเห็นเฉินสืออันจากไป รีบเดินกะเผลกตามไปติดๆ
นักเลงรับจ้างในบ่อนพนันมองหน้ากันไปมา ต่างคนต่างไม่กล้าส่งเสียง
ฝีมือที่เฉินสืออันเพิ่งแสดงออกมา รวมถึงป้ายหัวหน้าหมู่หน่วยล่าสัตว์ปีศาจที่ห้อยอยู่ที่เอว ล้วนไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะไปก่อเรื่องด้วยได้
…………………
ยังเช้าอยู่
ในร้านเกี๊ยวน้ำ ลูกค้าไม่มากนัก
เฉินสืออันทำตามความเคยชินของร่างเดิม นั่งลงที่มุมขวาของร้าน
หานซานนั่งลงตรงข้ามกับเฉินสืออันด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบ ประเคนเกี๊ยวน้ำสองชามให้ตัวเองอย่างไม่เกรงใจ แล้วก็ตะกละตะกลามกินอย่างรวดเร็ว
เกี๊ยวน้ำของเฉินสืออันเพิ่งกินไปครึ่งชาม สองชามของหานซานก็หมดเกลี้ยงลงท้องแล้ว แม้แต่น้ำซุปยังดื่มจนเกลี้ยงชาม
"พ่อของเจ้าเป็นอะไรไป?" เฉินสืออันถามเสียงเรียบเฉย
สายตาของหานซานหม่นลงเล็กน้อย "ประมาณห้าวันก่อน มีคนพยายามจะแฝงตัวเข้าไปในป้อมปราการ พอดีพ่อข้าเวรยามพอดี จึงได้ลงมือกับอีกฝ่าย
เพียงแต่ ฝีมืออีกฝ่ายแข็งแกร่งยิ่งนัก พ่อข้าถูกเขาทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสในพริบตาเดียว อีกฝ่ายก็ฉวยโอกาสแฝงตัวเข้าไปในป้อมปราการ"
พูดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าเขาปรากฏความเคียดแค้น "พ่อข้าบาดเจ็บเพื่อป้อมปราการ กลับไม่ได้ค่าชดเชยแม้แต่น้อย กลับกัน กลับถูกใส่ร้ายว่าป้องกันเมืองบกพร่อง ถอดตำแหน่งนายร้อย และยังปรับเงินตระกูลหานของพวกเราอีกหนึ่งพันตำลึง"
เฉินสืออันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่แสดงความคิดเห็น
หานซานพูดต่อ "การกระทำของป้อมปราการช่างทำให้คนหนาวใจจริงๆ ปฏิบัติต่อผู้มีความดีความชอบเช่นนี้ แล้วใครเล่าจะยอมสละชีวิตเพื่อป้อมปราการอีก…………"
เฉินสืออันนั่งฟังเงียบๆ จนกว่าหานซานจะบ่นจบ จึงพูดเสียงเบา
"ที่พ่อของเจ้าต้องประสบเรื่องแบบนี้ เป็นไปได้มากว่า คนที่แฝงตัวเข้ามาในป้อมปราการนั้น ตัวตนไม่ธรรมดา
พ่อของเจ้าเคยบอกอะไรเจ้าบ้างหรือไม่?"
สายตาหานซานฉายแวววูบไหว ยิ้มแหยๆ "พ่อข้าไม่เคยเล่าเรื่องราชการให้ข้าฟัง"
เฉินสืออันพูดเสริมเสียงเบา "พ่อของเจ้าไม่ใช่นายร้อยกองอารักขาเมืองอีกต่อไปแล้ว จะพูดว่าเป็นราชการได้อย่างไร? เขาได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมเช่นนี้ จะไม่บ่นสักสองสามประโยคได้อย่างไร? เจ้าไม่รู้อะไรจริงๆ เลยหรือ?"