ยามค่ำ เฉินสืออันกลับถึงบ้าน
เขานั่งเงียบ ๆ อยู่ใต้ต้นหลิวแก่เพียงลำพัง ฝึกเคล็ดวิถีศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยี่ยนตลอดทั้งคืน
กระทั่งฟ้าใกล้สาง เขาก็เริ่มง่วนอยู่ในลานบ้าน
ไม่นานนัก ลานบ้านที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยก็กลับเละเทะไปหมด ราวกับถูกโจรปล้นมา
หลังจากลบร่องรอยที่เกี่ยวข้องจนหมด เฉินสืออันก็ออกจากบ้านที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข ในยามที่แสงตะวันแรกสาดส่องเข้ามาในค่ายเฟิงฉี่
เขาปิดประตู มองบ้านเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ก้าวยาว ๆ โดยไม่เหลียวกลับ
เขารู้ดีว่าครั้งนี้เมื่อจากไปแล้ว คงไม่ได้กลับมาอีก
…………
เมื่อกลับถึงค่ายล่าสัตว์ปีศาจ ฟ้ายังเช้าอยู่ เฉินสืออันจัดข้าวของให้เรียบร้อย แล้วฝึกวิชาดาบอยู่ในค่าย
ขณะที่เขาฝึกจนเหงื่อท่วมกาย ลูกน้องทยอยกันกลับมา
เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้า เฉินสืออันก็อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด แล้วเรียกทุกคนมารวมกันในเต็นท์
เขาแจกทรัพยากรฝึกตนกองใหญ่ให้แต่ละคน ก่อนกล่าวเสียงเข้มว่า “พวกเจ้าที่ได้รับเลือกเข้าค่ายล่าสัตว์ปีศาจ ล้วนมีพรสวรรค์ในการฝึกตนไม่ธรรมดา ขอเพียงฝึกฝนให้ดี วันหน้าก็ย่อมประสบความสำเร็จไม่น้อย อย่าปล่อยให้พรสวรรค์นี้สูญเปล่า”
ผีโหวยิ้มกว้าง “หัวหน้า ทำให้ท่านต้องเสียเงินอีกแล้ว ข้าเกรงใจจริง ๆ”
เฉินสืออันเหลือบตามอง “ถ้าเกรงใจ ก็คืนของให้ข้า”
ผีโหวหัวเราะแหะ ๆ “ของที่ให้ไปแล้วจะเอาคืน นั่นไม่ใช่นิสัยของหัวหน้าหรอก”