ยามค่ำคืน เฉินสืออันกำลังฝึกเคล็ดวิถีศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยี่ยนอยู่ในเต็นท์
เงาดำเล็ก ๆ ร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาในเต็นท์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดข้างกายเฉินสืออัน แล้วหมอบลงในท่าที่สบายที่สุด ผู้มาเยือนก็คือโม่อู๋หยางนั่นเอง
ทันทีที่โม่อู๋หยางเข้ามาในค่าย เฉินสืออันก็สัมผัสได้ถึงนาง
เขาไม่แสดงปฏิกิริยาใด ยังคงฝึกเคล็ดวิถีศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยี่ยนต่อไป
“คนหลอกลวง! พูดเสียสวยหรู บอกว่ากลับถึงค่ายเฟิงฉี่แล้วจะให้ข้ากินอิ่มหนำทุกวัน ตอนนี้กลับปล่อยให้ข้าจัดการเองเสียได้” โม่อู๋หยางกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
เฉินสืออันยังคงไม่ตอบสนอง
โม่อู๋หยางทนไม่ไหว กระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเขา แล้วใช้กรงเล็บเล็ก ๆ ทั้งสองข้างขยี้ผม
คราวนี้เฉินสืออันจึงลืมตาขึ้น ก่อนจะยิ้มกล่าวว่า “เรื่องนี้ข้ามีเหตุผลอันควร รอข้าได้เป็นรองหัวหน้าหน่วยเมื่อใด ข้าจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าแน่นอน”
โม่อู๋หยางเห็นชัดว่าไม่เชื่อ “พอเจ้าได้เป็นรองหัวหน้าหน่วย ก็คงมีเรื่องอื่นให้ยุ่งอีกแน่”
เฉินสืออันรีบกล่าวต่อ “เจ้าต้องรู้ไว้ หากข้าได้เป็นรองหัวหน้าหน่วย ข้าก็จะมีอำนาจตัดสินใจเองว่าเมื่อใดจะเข้าออกค่ายเฟิงฉี่
ถึงตอนนั้น เราสองคนร่วมมือกันออกล่าสัตว์ปีศาจได้ทั่วสารทิศ
เจ้ากินเนื้อ ส่วนข้าเอาแก่นปีศาจ ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีเสียจริง”
โม่อู๋หยางกะพริบตา “ข้าสำรวจพลังของอวิ๋นเฟิงมาให้เจ้าแล้ว เขาเพิ่งเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเข้าขั้นได้ไม่เกินสี่เดือน
ด้วยฝีมือของเจ้าในตอนนี้ หากจะเอาชนะเขาก็ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ”
เฉินสืออันพยักหน้า “ตอนนี้สิ่งที่ข้าคิดไม่ใช่ว่าจะชนะหรือไม่ แต่จะชนะอย่างไร