เฉินสืออันนำซากหมาป่าหลังเหล็กทั้งสามตัวออกมาจากสุสานพิสดาร «อีกสองตัว เจ้าเอาไปกินก่อน เหลือไว้ตัวหนึ่ง ข้าจะย่างให้
จำไว้ด้วย ไปหาไม้ฟืนมา»
กล่าวจบ เขาก็กระโดดขึ้นไปบนก้อนหินกลมขนาดใหญ่ นั่งขัดสมาธิแล้วนำแก่นปีศาจของหมาป่าหลังเหล็กทั้งสามเม็ดออกมา วางไว้บนฝ่ามือขวาทั้งหมด
จากนั้นจึงโคจรเคล็ดวิถีศักดิ์สิทธิ์ต้าเหยี่ยน…………
แก่นปีศาจระดับสามทั้งสามเม็ดใช้เวลาหลอมค่อนข้างนาน
หลังผ่านไปประมาณหนึ่งช่วงก้านธูป เฉินสืออันซึ่งนั่งหลับตาอยู่ก็พลันเผยรอยยิ้มบนใบหน้า
ในเวลาเดียวกัน พลังหยวนอันแข็งแกร่งสายหนึ่งก็ปะทุขึ้นจากร่างของเขาอย่างฉับพลัน
โม่อู๋หยางคาบต้นไม้แห้งเหี่ยวขนาดใหญ่พอ ๆ กับเอวผู้ใหญ่ด้วยปากเล็ก ๆ แล้วลากมาวางข้างเฉินสืออัน
พอดีกับที่สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังหยวนอันแข็งแกร่งซึ่งเอ่อท้นออกมาจากผิวกายของเฉินสืออัน
ดวงตากลมโตสีดำสนิทคู่นั้นฉายแววประหลาดใจและยินดี
เฉินสืออันลืมตาขึ้นในจังหวะนั้นพอดี มุมปากมีรอยยิ้มประดับ
«เจ้าทะลวงขั้นแล้วหรือ?» โม่อู๋หยางรีบถาม
เฉินสืออันพยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน
โม่อู๋หยางส่ายหน้า «หากพัฒนารวดเร็วเช่นนี้ต่อไป เจ้าก็มีโอกาสฝึกถึงสามขั้นสูงสุดก่อนข้าจริง ๆ»
เฉินสืออันยกมุมปากสูง «ไม่ใช่มีโอกาส แต่ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน
เจ้าอยู่เป็นผู้ติดตามตัวน้อยของนายท่านอย่างว่าง่ายเถิด อย่าคิดอีกเลยว่าจะเทียบชั้นกับนายท่านได้»
โม่อู๋หยางแค่นเสียง «ผลแพ้ชนะยังไม่แน่นอน อย่าพูดให้เต็มปากนัก ระวังวันหน้าจะถูกตบหน้าจนเจ็บ»