กู้ชิงเหยามีสีหน้าฉงน “เมื่อครู่ท่านไม่ได้บอกหรือว่า หากข้าทำเช่นนี้ ก็ไม่ต่างจากแสวงหาหนังจากพยัคฆ์?”
เฉินสืออันยกมุมปากขึ้น “หากเจ้าลงมือจัดการเรื่องนี้เอง ย่อมไม่ต่างจากแสวงหาหนังจากพยัคฆ์
แต่ตอนนี้มีข้าอยู่ด้วย ก็กลายเป็นล่ออสรพิษออกจากถ้ำ”
กู้ชิงเหยากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนถามอย่างประหลาดใจ “ท่านคิดจะจัดการอู๋ตงชวงหรือ?”
เฉินสืออันหรี่ตาลง “อู๋ตงชวงกับชิวส่วงสองน้าหลานคู่นี้ พยายามเอาชีวิตข้าหลายครั้งโดยไม่มีเหตุผล ข้าจะปล่อยพวกมันไปได้อย่างไร?”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองกู้ชิงเหยา “แม้เรื่องนี้จะมีต้นเหตุมาจากเจ้า แต่ตอนนี้เจ้ากลายเป็นบ่าวของข้าแล้ว ความผิดของเจ้าก็ย่อมต้องนับไปที่อู๋ตงชวงกับชิวส่วง”
กู้ชิงเหยาลังเลเล็กน้อย “นายท่านย่อมมีฝีมือแข็งแกร่ง แต่เมื่อเทียบกับอู๋ตงชวงแล้ว ยังห่างชั้นกันมาก...”
เฉินสืออันโบกมือ “ไม่ใช่แค่ห่างชั้นกันมาก แต่ต่างกันราวฟ้ากับดิน เพียงแต่ข้าไม่ได้คิดจะปะทะกับเขาซึ่งหน้าในตอนนี้ ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ จัดการไป ใช้มีดทื่อเชือดเนื้อ ค่อย ๆ เฉือนทีละน้อย”
กู้ชิงเหยาฉลาดไม่น้อย จึงรับคำต่อทันที “เรื่องนี้มีต้นเหตุมาจากข้า หากมีสิ่งใดที่ข้าพอช่วยได้ นายท่านโปรดสั่งมาเถิด”
เฉินสืออันยิ้มน้อย ๆ “เจ้าวางใจได้ เรื่องนี้เจ้านี่แหละคือตัวเอก”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็โบกมือ “เอาละ เจ้าไปได้แล้ว รีบกลับป้อมปราการหลิวซือเถอะ หากถึงเวลาที่ต้องใช้เจ้า ข้าจะติดต่อไป”
กู้ชิงเหยาครุ่นคิดเล็กน้อย ดวงตางามวูบไหว “นายท่าน ที่นี่อยู่ห่างจากเขตของพวกเราหลายวันเดินทาง ให้บ่าวอยู่ข้างกายคอยรับใช้ดีหรือไม่?”