เฉินสืออันไม่เคยขาดความเคารพต่อทิวทัศน์งดงามที่มีผู้หยิบยื่นมาให้ถึงตรงหน้า
เขาจ้องมองเป็นพิธีนานสิบลมหายใจ ขาดไปแม้แต่ลมหายใจเดียวก็ไม่ได้
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเฉินสืออัน มุมปากของกู้ชิงเหยาก็ผุดรอยยิ้มเย็นวาบหนึ่ง
สิบลมหายใจผ่านไป เฉินสืออันจึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสกระจ่างดุจสายน้ำ ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “แม่นางกู้ เจ้าคงประเมินเสน่ห์และคุณค่าของตนสูงเกินไปกระมัง?
เพื่อเจ้าแล้ว ข้าจะไปเป็นปรปักษ์กับอู๋ตงชวงได้อย่างไร?”
กู้ชิงเหยาชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด กำลังจะเอ่ยปาก
เฉินสืออันก็หัวเราะเย็นแล้วกล่าวต่อ “ข้าจะพูดความจริงกับเจ้า ต่อให้หน้าตาอย่างเจ้าได้ร่วมอภิรมย์กับข้าสักครั้ง หากทำให้ข้าพึงพอใจ ข้าก็อาจยอมให้เจ้ามีชีวิตต่ออีกครึ่งชั่วยาม”
ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้ากู้ชิงเหยาพลันฉายแววอับอายและโกรธเกรี้ยว นางพุ่งหมัดใส่หน้าอกของเฉินสืออันทันที
เฉินสืออันแค่นเสียงเย็น ก่อนตวัดฝ่ามือออกอย่างฉับพลัน แม้ลงมือทีหลังกลับถึงก่อน ฟาดฉาดเข้าที่ใบหน้าของกู้ชิงเหยา
กู้ชิงเหยาครางอู้อี้ ร่างทั้งร่างถูกตบกระเด็นไปกระแทกต้นไม้ใหญ่ ก่อนร่วงกระแทกพื้นจนฝุ่นคลุ้งทั่วตัว
ฝ่ามือนี้ เฉินสืออันไม่ได้ปรานีนางแม้แต่น้อย
รอยฝ่ามือสีแดงฉานปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกู้ชิงเหยาในทันที
เรื่องยังไม่จบ กู้ชิงเหยาเพิ่งพยุงตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เฉินสืออันก็พุ่งเข้าประชิด บีบคอเรียวขาวของนางแล้วหิ้วขึ้นจากพื้น
กู้ชิงเหยาถูกบีบคอจนลิ้นจุกปาก ขาทั้งสองดิ้นถีบ มือทั้งคู่พยายามง้างนิ้วของเฉินสืออันออก