เขตเมืองชั้นนอกของป้อมปราการหลิวซือวุ่นวายไม่ต่างจากเขตเมืองชั้นนอกของค่ายเฟิงฉี่ก่อนหน้านี้
แม้ยังเป็นเวลากลางวันแสก ๆ บนถนนในเขตเมืองชั้นนอกก็ยังมีเรื่องทะเลาะวิวาทไม่ขาดสาย
บางครั้งตามมุมถนนยังพบศพที่ไม่มีใครเก็บกวาด
เฉินสืออันเดินทางไปยังโรงเหล้าแห่งหนึ่ง แล้วตรงขึ้นไปยังห้องส่วนตัวบนชั้นสอง
ลูกจ้างเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มประจบประแจงเต็มใบหน้า “นายท่านต้องการสั่งสิ่งใดหรือขอรับ อาหารขึ้นชื่อที่สุดของร้านเราคือหัวห่านนึ่งกับปลาหลีฮื้อพะโล้...”
เฉินสืออันหยิบเศษเงินก้อนหนึ่งออกมาวางลงบนโต๊ะ “รบกวนเจ้าหนุ่มไปเชิญเถ้าแก่ของพวกเจ้ามาสักหน่อย”
ลูกจ้างยิ้มหน้าบาน รีบคว้าเศษเงินไปไว้ในมือ ก่อนโค้งคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า “นายท่านโปรดรอสักครู่ ข้าจะไปตามเถ้าแก่มาเดี๋ยวนี้”
กล่าวจบ เขาก็จากไปอย่างเริงร่า
ครู่ต่อมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
เฉินสืออันเอ่ยเสียงเบา “เข้ามาได้”
ประตูถูกผลักเปิด ชายวัยกลางคนไว้หนวดเคราดำใต้คางค่อย ๆ ก้าวเข้ามา เขายิ้มพลางประสานมือคารวะเฉินสืออัน “นายท่าน ข้าคือเถ้าแก่ของร้านนี้ ไม่ทราบว่ามีสิ่งใดให้รับใช้หรือขอรับ?”
เฉินสืออันไม่กล่าวอะไร เพียงหยิบป้ายคำสั่งสีดำรูปสามเหลี่ยมออกมาจากแขนเสื้อ
เมื่อเถ้าแก่หนวดดำเห็นป้ายสามเหลี่ยม สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะรีบค้อมกายคารวะเฉินสืออันอย่างนอบน้อม “คารวะใต้เท้า ไม่ทราบว่าใต้เท้ามีสิ่งใดจะสั่งการหรือขอรับ?”
เฉินสืออันเอ่ยเสียงเบา “ข้าต้องการพบคุณหนูของเจ้า ยิ่งเร็วยิ่งดี”