ไม่นานนัก การแบ่งสรรสิ่งของก็เสร็จสิ้น
สิ่งที่เฉินสืออันเลือก ส่วนใหญ่เป็นโอสถ และมีอาวุธอยู่เพียงเล็กน้อย
โอสถกับอาวุธที่ไป๋ฉี่เทียนสะสมไว้ ย่อมไม่ใช่ของสามัญ
โอสถเสริมพลังหยวนซึ่งเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ในค่ายเฟิงฉี่ต่างแย่งชิงกัน คลังสมบัติยอดยุทธ์ก็มีเช่นกัน ทว่ากลับเป็นของชั้นต่ำสุด มีไว้เพียงโยนไว้ตามมุมกำแพงให้ฝุ่นจับเท่านั้น
ในห้องศิลาของคลังสมบัติ โอสถที่ใช้บำเพ็ญมีโอสถศักดิ์สิทธิ์หยวนอยู่มากกว่า
สรรพคุณคล้ายโอสถเสริมพลังหยวน ทว่าผลลัพธ์กลับเหนือกว่ากันถึงสิบกว่าครั้ง
สิ่งที่เฉินสืออันเลือกมามากที่สุด ก็คือโอสถศักดิ์สิทธิ์หยวน
โอสถศักดิ์สิทธิ์หยวนในคลังสมบัติเกือบเก้าส่วนจากสิบ ล้วนถูกเขากวาดเก็บไปจนหมด
นอกจากโอสถศักดิ์สิทธิ์หยวนแล้ว เขายังตุนโอสถกระตุ้นโลหิตไว้อีกมากมาย
โอสถกระตุ้นโลหิตเป็นโอสถที่ช่วยเพิ่มพลังเลือดลมและปรับปรุงร่างกาย
ไม่ว่าจะเป็นนักยุทธ์ขั้นหลังหรือนักยุทธ์ขั้นกำเนิด ก็ล้วนกินได้
สิ่งของที่เขาเลือกมีขนาดเล็ก ฟู่หนานเทียนจึงมอบม้าให้เขาเพียงตัวเดียว ก็ขนของทั้งหมดได้จนหมด
ทางด้านฟู่หนานเทียน ม้าหลายสิบตัวต่างบรรทุกของจนเต็ม กลับไปพร้อมสัมภาระเต็มพิกัด
พอออกจากหุบเขา ทุกคนก็เร่งมุ่งหน้าไปยังป่าไป๋จ้างโดยไม่หยุดพัก
ยามค่ำของวันรุ่งขึ้น คณะเดินทางก็มาถึงป่าไป๋จ้างอย่างราบรื่น
“ท่านเจ้าเมืองฟู่ พี่ฟู่ ข้าคงไม่เข้าไปแล้ว ขออำลาเพียงเท่านี้” เดิมทีเฉินสืออันคิดจากไปตั้งนานแล้ว ที่ติดตามมาจนถึงป่าไป๋จ้างก็เพราะกังวลว่าฟู่หนานเทียนกับพวกพ้องจะพบเหตุไม่คาดฝันระหว่างทาง