เฉินสืออันเพิ่งกลับเข้าห้อง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก
เปิดประตูออกไปดู ก็เป็นกู้ชิงเหยาอีกแล้ว
「มีธุระหรือ?」เฉินสืออันเอ่ยเสียงเรียบ
กู้ชิงเหยาหัวเราะเบา ๆ 「สีหน้าเจ้าเย็นชาถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ข้าเป็นสตรีมาหาเจ้าเอง เจ้าไม่คิดจะยิ้มให้กันบ้างหรือไร?」
เฉินสืออันหัวเราะหึ ๆ แล้วเบี่ยงตัวหลีกทาง
「อย่างนี้ค่อยสมเป็นเจ้า」
ดวงตาคู่งามของกู้ชิงเหยาวูบไหว นางส่งยิ้มเย้ายวนให้เฉินสืออัน ก่อนก้าวเข้าไปในห้องอย่างแช่มช้า
ครั้งแรกอาจไม่คุ้น ครั้งที่สองย่อมคุ้นเคย
คราวนี้นางเดินตรงไปนั่งข้างโต๊ะ รินน้ำชาให้ตนเองแล้วจิบเบา ๆ 「กระหายน้ำแทบตาย ข้าคุยกับชิวส่วงมาตลอดทาง จนพูดคอแห้งหมดแล้ว」
เฉินสืออันนั่งลงตรงข้ามกู้ชิงเหยา ก่อนเอ่ยเสียงเบา 「คุณหนูกู้ มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถิด ระหว่างเราสองคนยังไม่สนิทสนมถึงขั้นต้องมารำลึกความหลังกัน」
กู้ชิงเหยาถอนหายใจเบา ๆ 「ผู้บัญชาการเฉิน เจ้าไม่รู้จักเอาใจสตรีเอาเสียเลย ข้ามาหาเจ้าติดต่อกันสองคืน ก็เพื่อคลี่คลายความบาดหมางระหว่างสองตระกูล และผูกไมตรีกับเจ้าแท้ ๆ」
เฉินสืออันส่ายหน้ารัว 「เมื่อครู่ข้าเห็นกับตาแล้วว่าจูเฟิงหล่างมีจุดจบเช่นไร ยังจะกล้าผูกไมตรีกับคุณหนูกู้ได้อย่างไร」
มุมปากกู้ชิงเหยากระตุกขึ้นเล็กน้อย 「จูเฟิงหล่างก็เป็นแค่แมลงวันที่เห็นหญิงงามแล้วบินเข้าใส่ จะเอามาเทียบกับผู้บัญชาการเฉินได้อย่างไร?」
เฉินสืออันเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง สายตาจับจ้องใบหน้างดงามของกู้ชิงเหยา 「คุณหนูกู้ อย่าพูดทำนองว่าถูกใจข้าอะไรแบบนั้นเป็นอันขาด