คำพูดของเฉียนซานเสวี่ยฟังดูเหมือนจะช่วยแก้สถานการณ์ให้เฉินสืออัน แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นการชมซ่งอวี้หมิงทางอ้อม
เฉินสืออันเงยหน้ามองเฉียนซานเสวี่ย เขาสัมผัสได้ว่าหญิงงามผู้เปี่ยมด้วยเสน่ห์แห่งวัยผู้นี้ มีท่าทีเป็นปฏิปักษ์ต่อเขาอยู่บ้าง
ซ่งอวี้หมิงเริ่มแรกมีสีหน้าเปี่ยมล้นด้วยความยินดี ต่อจากนั้นก็รีบโบกมือปฏิเสธ แสร้งทำเป็นถ่อมตัวกล่าวว่า “นายพันเฉียนกล่าวเกินไปแล้ว วันที่ข้าได้ที่หนึ่งนี้ ล้วนพึ่งพาการสนับสนุนจากเหล่าน้องๆ และยังมีโชคช่วยอีกด้วย”
เย่ซีเฉิงเห็นเฉียนซานเสวี่ยกับซ่งอวี้หมิงประสานเสียงกันเช่นนี้ ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กล่าวเสียงเย็น “เฉินสืออัน เรื่องวันนี้ เจ้าจงไปทบทวนความผิดของตนกับข้าหัวหน้ากองให้ดี!”
พูดจบ ก็สะบัดแขนเสื้ออย่างแรง เตรียมจะจากไป
เฉินสืออันมิได้พูดสิ่งใด เพียงเงียบๆ แก้ห่อผ้าออกจากเอว แล้วโยนลงกลางลานกว้าง
ห่อผ้าคลี่ออก ศีรษะคนเปื้อนเลือดกลิ้งออกมา ปรากฏว่าเป็นเจียงเป่ยหวัง
“เจียงเป่ยหวัง!”
“เฉินสืออันกล้าฆ่าเจียงเป่ยหวังได้จริงหรือ!”
............
เหล่าคนเก่าแก่ของหน่วยล่าสัตว์ปีศาจ รวมถึงเที่ยวนิว ต่างอุทานออกมาด้วยความตกใจ
คนอื่นๆ ตะลึงงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เย่ซีเฉิงซึ่งเดิมมีสีหน้าโกรธเคือง อยู่ๆ ก็หัวเราะลั่น “เฉินสืออัน เจ้ามีฝีมืออยู่บ้างจริงๆ!”
รอยยิ้มของซ่งอวี้หมิงแข็งค้างบนใบหน้า ศีรษะที่เดิมเชิดสูงลดต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด
เฉียนซานเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามเสียงเบา “เจ้าฆ่าเจียงเป่ยหวังจริงหรือ?”
ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อเท่าใดนัก
ก็ไม่แปลกอะไร เจียงเป่ยหวังเองเป็นนักยุทธ์ขั้นหลังฟ้าระดับแปด ยังคงมีธนูเหล็กดำอยู่ในกำมือ
แม้แต่เที่ยวนิวและพวกก็ยังเสียท่าให้เขา การที่เฉินสืออันฆ่าเจียงเป่ยหวังได้ ยากที่จะไม่ทำให้คนเกิดความระแวง
แม้แต่เที่ยวนิวเอง ใบหน้าก็เต็มไปด้วยท่าทีสงสัย
เฉินสืออันยกมือคารวะเฉียนซานเสวี่ยเล็กน้อย “กราบเรียนนายพันเฉียน ตามความหมายที่เคร่งครัดแล้ว เจียงเป่ยหวังมิได้ตายด้วยน้ำมือข้า แต่ตายเพราะความขัดแย้งภายในของพันธมิตรดาบดำ