เซียงฉู่สยงอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง เขาตบไหล่เฉินสืออันอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ผู้บัญชาการเฉิน เจ้าสร้างคุณูปการใหญ่หลวงเช่นนี้ อยากได้รางวัลอะไร ก็ว่ามาเถิด”
เฉินสืออันไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เขาประสานมือคารวะเซียงฉู่สยงอย่างนอบน้อม “ข้าหวังว่าเจ้าเมืองจะมอบโอสถชำระไขกระดูกให้ข้าสัก 100 เม็ด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนในลานต่างชะงักงันพร้อมกัน
รอยยิ้มบนใบหน้าเซียงฉู่สยงแข็งค้าง เขาไม่ได้ตอบในทันที
หวังเทียนเหว่ยกลับเอ่ยขึ้นว่า “ผู้บัญชาการเฉินช่างใจกว้างเสียจริง เปิดปากมาก็ขอโอสถชำระไขกระดูกตั้ง 100 เม็ด
คิดว่าโอสถชำระไขกระดูกเป็นหัวไชเท้าในแปลงหรือ อยากถอนก็ถอนงั้นหรือ?
ในบัญชีของกองอารักขาเมืองเรารวมกันแล้วยังมีไม่ถึง 10 เม็ด นี่เป็นจำนวนที่สะสมมาตลอดทั้งปีด้วยซ้ำ”
เฉินสืออันเหลือบมองเขา “กองอารักขาเมืองของพวกเจ้านอกจากคนมาก กินข้าวมาก รับเบี้ยหวัดมากแล้ว ก็ไม่มีดีอะไรอีก ต่อให้มีโอสถชำระไขกระดูกเก็บไว้ไม่ถึง 10 เม็ด หากให้พวกเจ้าไปสักเม็ดก็นับว่ามากเกินไปแล้ว”
“เจ้า...” หวังเทียนเหว่ยถูกตอกกลับจนใบหน้าแดงก่ำ
เฉินสืออันแค่นเสียงเบา ๆ “เจ้าอะไร? ลองนับนิ้วดูเองสิว่ากองอารักขาเมืองของพวกเจ้ามีปากตั้งมากมาย วันหนึ่งต้องผลาญเงินไปเท่าไร?
แล้วพวกเจ้าทำเรื่องอะไรให้ป้อมปราการบ้าง?”
เย่ซีเฉิงยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร ทว่ามุมปากกลับยกสูงขึ้น
เมื่อเห็นทั้งสองเถียงกันเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ เซียงฉู่สยงจึงโบกมือ “พอแล้ว ผู้บัญชาการเฉินกลับมาได้ นับเป็นโชคของป้อมปราการเรา เป็นเรื่องน่ายินดีใหญ่หลวง เหตุใดถึงได้ทะเลาะกันเล่า?”