ยามสนธยา ชายฉกรรจ์หลายสิบคนกำลังรวมกลุ่มกัน เคลื่อนผ่านป่าเขาและซากปรักหักพังในซากปรักอย่างรวดเร็ว
พวกเขาคือผีโหว ตู้กัง จูเหนิง และลูกน้องของเฉินสืออันอีกยี่สิบกว่าคน
เวลานี้ พวกเขารับคำสั่งจากเย่ซีเฉิง ให้มุ่งหน้าไปในทิศทางหนึ่งและกวาดค้นพื้นที่อย่างละเอียด
ตลอด 3 วันที่ผ่านมา พวกเขาเดินทางห่างจากค่ายเฟิงฉี่ไปกว่า 200 ลี้แล้ว แต่ยังไม่พบเฉินสืออัน กลับพบสัตว์ปีศาจตัวหนึ่งแทน
โชคดีที่มันเป็นเพียงสัตว์ปีศาจระดับหนึ่ง เมื่อเห็นว่าพวกเขามีกำลังคนมากมาย มันจึงเลือกถอยหนี
“พี่ผี หัวหน้าของพวกเราคงไม่...” ตู้กังคลำทางอยู่ในป่ามา 3 วัน ประโยคนี้วนเวียนอยู่ในใจตลอด ทนมาจนถึงตอนนี้ ในที่สุดก็อดพูดออกมาไม่ได้
“หุบปาก!”
ผีโหวถลึงตาใส่ “พูดไม่เป็นก็อย่าพูด! หัวหน้าของพวกเราเป็นใครกัน? เขาต้องแคล้วคลาดปลอดภัยแน่
รีบค้นหาต่อเถอะ ไม่แน่ว่าค้นไปอีกสักพักก็อาจเจอหัวหน้าก็ได้”
จูเหนิงกล่าวเสริม “ตู้กัง ตั้งใจทำงานก่อน อย่าเพิ่งคิดมาก
ผีเฒ่าพูดถูก หัวหน้าของพวกเราคว้าอันดับ 4 ในชุมนุมยอดฝีมือมาได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ต้องไม่เป็นอะไรแน่”
ตู้กังรับคำ “อ้อ ที่จริงข้าหมายความว่า การค้นหาที่นี่ของพวกเราย่อมไม่ผิดแน่
แต่เจ้าเมืองกับหัวหน้ากองเย่อาจมองข้ามเรื่องหนึ่งไป”
ผีโหวกะพริบตา “ว่ามาสิ”
ตู้กังกระแอม “ข้าได้ยินมาว่า ในบรรดาคนที่ตามล่าหัวหน้าของเรา ยังมีคนจากป้อมปราการหลิวซือด้วย
เช่นนั้นป้อมปราการหลิวซือย่อมรู้เบาะแสเกี่ยวกับหัวหน้าอยู่บ้าง