เฉินสืออันกระแอมไออย่างเก้อเขิน "ยาเป็นข้าดูคนจัดยาเอง จะเป็นของปลอมไปได้อย่างไร
บางที ยาอาจเริ่มออกฤทธิ์ กำลังขับพิษให้จ้าวหลิงอยู่ก็ได้"
ฉินเอ้อหนัวกะพริบตางดงาม ยังคงมีแววสงสัยชัดเจน
"เจ้าหยิบเหล้ากับยามาให้ข้า ข้าจะทายาให้นางใหม่" เฉินสืออันเอ่ยเสียงเบา
เรื่องมาถึงขั้นนี้ เขาทำได้เพียงเดินหน้าต่อไป
ราสีเขียวจะเกิดเพนิซิลินได้นั้นมีโอกาส และที่ทาเมื่อกลางวันอาจไม่มีเพนิซิลิน มีแต่พิษล้วน ๆ ทำให้อาการจ้าวหลิงแย่ลง
แต่ก็ช่างเถิด ไหน ๆ ก็รักษาแบบเดาสุ่มแล้ว บางทีราสีเขียวในชุดถัดไปอาจมีเพนิซิลินก็ได้
ไม่นาน บาดแผลก็ถูกทำความสะอาดอีกครั้ง และทายาแก้แผลที่ผสมกับราสีเขียว
ยังคงเป็นฉินเอ้อหนัวที่พันแผลให้
พันแผลเสร็จ นางเอ่ยด้วยเสียงร้อนรน "ไข้ของพี่สาวยังสูงอยู่ แค่เปลี่ยนยาให้คงไม่พอ
เราคงต้องหาทางลดไข้ก่อน"
เฉินสืออันครุ่นคิดเล็กน้อย "เจ้าลองใช้น้ำบ่อเช็ดตัวให้นางต่อไป ข้าจะไปต้มน้ำขิงมาให้"
พูดจบ เขาก็ก้าวยาวออกจากห้องไป
ประมาณสองเค่อต่อมา เขากลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชามน้ำขิงร้อน ๆ
วางมือบนหน้าผากของจ้าวหลิง ยังคงร้อนผ่าวเหมือนเดิม
"เจ้าให้น้ำขิงนางกินก่อน"
เฉินสืออันยกถังน้ำ เดินไปตักน้ำจากบ่ออีกครั้ง
ทว่า หลังจากดื่มน้ำขิงร้อน ๆ ไปหนึ่งชาม ร่างกายของจ้าวหลิงกลับไม่มีเหงื่อซักหยด
ฉินเอ้อหนัวร้อนใจเป็นไฟ ดวงตางดงามมีน้ำตาคลอ
เฉินสืออันลังเลเล็กน้อย "เจ้าพยุงนางขึ้นนั่งให้ข้า ข้าจะนวดให้
นางสลบมานาน โลหิตในร่างกายไหลเวียนไม่สะดวก น้ำขิงดื่มไปก็ไร้ผล ข้าช่วยนวดกระตุ้นโลหิตให้"
ฉินเอ้อหนัวตอนนี้ตื่นตระหนกจนไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่มีความสงสัยใด ๆ รีบพยุงจ้าวหลิงขึ้นมานั่งบนเตียงทันที
เฉินสืออันรีบถอดรองเท้าขึ้นเตียง นั่งอยู่ด้านหลังของจ้าวหลิง
ยื่นสองมือวางเบา ๆ บนหลังนาง แล้วค่อย ๆ เคลื่อนไหว
แน่นอนว่าเขาไม่ได้นวดจริง เพราะเขาไม่รู้วิธีเลย
การทำเช่นนี้เป็นเพียงฉากหน้า เพื่อส่งพลังหยวนเข้าไปในร่างกายของจ้าวหลิง
พลังหยวนสามารถเสริมกายซ่อมแซมบาดแผลได้
เฉินสืออันไม่มีทางอื่นแล้ว ทำได้เพียงลองว่าพลังหยวนจะได้ผลหรือไม่
เวลาผ่านไปประมาณครึ่งธูป พลังหยวนในร่างกายหมดสิ้น เขาจึงหยุด