“ท่านเป็นผู้ใด?”
เฉินสืออันกวาดตามองชายชราอย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยถามเสียงต่ำ
ชายชราส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ “ฐานะของข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์รู้ อีกไม่นานเจ้าก็จะกลายเป็นศพ ต่อให้รู้ไปแล้วจะทำอะไรได้?”
สิ้นเสียง ร่างของเขาพลันพุ่งวูบออกไป ทว่าเป้าหมายกลับไม่ใช่เฉินสืออัน หากเป็นม้าสามตัวที่อยู่ไม่ไกล
ชายชรามาถึงตรงหน้าม้าทั้งสาม ก่อนฟาดฝ่ามือออกไปติดต่อกัน
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นสามครั้ง ม้าทั้งสามตัวกระเด็นลอยไปทีละตัว ก่อนกระแทกพื้นอย่างแรง กะโหลกของพวกมันแตกละเอียดด้วยฝ่ามือเดียว สิ้นใจคาที่
เฉินสืออันขมวดคิ้ว จิตสังหารพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
เขาไม่คิดเลยว่าชายชราชุดเขียวจะลงมือกับม้าทั้งสาม จนเขาขัดขวางไม่ทัน
ม้าทั้งสามอยู่เคียงข้างเขา เดินทางรอนแรมหลายวันหลายคืน ทั้งเหน็ดเหนื่อยตรากตรำโดยไม่ปริปาก นับว่ามีคุณูปการไม่น้อย
ต้องมาตายต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ ย่อมทำให้เขารู้สึกผิดอยู่บ้าง
ดังนั้น ชายชราตรงหน้าต้องตาย และต้องชดใช้ชีวิตให้ม้าทั้งสาม
ตอนชายชราลงมือเมื่อครู่ พลังหยวนอันแข็งแกร่งพลุ่งพล่านออกมาจากร่าง ระดับการบำเพ็ญของเขาน่าจะอยู่ขั้นสี่ถึงแปดส่วน
ถึงกระนั้น เขาก็ต้องตาย!
ชายชราสังหารม้าทั้งสามอย่างง่ายดาย ดูท่าจะสะใจไม่น้อย เขาส่งเสียงฮึดฮัดแล้วกล่าวว่า “เดรัจฉานสามตัวนี้ทำให้ข้าต้องไล่ตามมาตลอดทาง สมควรตายแล้ว!”
กล่าวจบ เขาก็ค่อย ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าเฉินสืออัน “เอาละ ถึงตาเจ้าแล้ว”
เฉินสืออันปรายตามอง “ผีเฒ่า แม้แต่ม้ายังไม่เว้น คนที่สมควรตายจริง ๆ คือเจ้านั่นแหละ”