เฉินสืออันไม่รีบร้อนบุก เพียงตอบเสียงเบาว่า “ฝึกฝนจนชำนาญย่อมเกิดผล หากเจ้าชักดาบได้เหมือนข้า สักหนึ่งร้อยล้านครั้ง รับรองว่าต้องทำได้เร็วเท่าข้าเช่นกัน”
หลิ่วอวิ๋นอวิ๋นเบ้ปาก ตอบอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ชักดาบเป็นร้อยล้านครั้งหรือ? ดูจากอายุเจ้า ต่อให้เริ่มชักดาบตั้งแต่ยังใส่กางเกงเปิดก้น ก็ยังชักไม่ถึงหนึ่งร้อยล้านครั้งหรอก”
เฉินสืออันหัวเราะเบา ๆ “หากไม่มีความมุ่งมั่นเช่นนี้ ก็ได้แต่ริษยาความเร็วในการชักดาบของข้าแล้ว”
หลิ่วอวิ๋นอวิ๋นสูดหายใจลึก “แล้วชักดาบเร็วแล้วยังไง? ระดับบำเพ็ญของเจ้าต่ำกว่าข้าสองขั้นย่อย จะเอาชนะข้าได้อย่างไร?”
มุมปากเฉินสืออันยกขึ้นเล็กน้อย “จะชนะหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่เราสองคนจะตัดสินกันด้วยปากเปล่า
แม่นางหลิ่ว ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้ายังไม่มั่นใจ แต่การประลองยังต้องดำเนินต่อไป
รีบลงมือเถิด อย่ามัวปิดบังอยู่เลย งัดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดออกมา”
หลิ่วอวิ๋นอวิ๋นหรี่ตาลง “รับกระบี่!”
สิ้นเสียง นางก็พุ่งวูบออกมาอีกครั้ง เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงตรงหน้าเฉินสืออัน ความเร็วเพิ่มขึ้นจากก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด
เห็นได้ชัดว่านางยังซ่อนฝีมือไว้ก่อนหน้านี้
กระบี่สั้นในมือนางแทงฉับ ๆ ติดต่อกัน พริบตาเดียวก็แทงออกมาสี่ครั้ง เล็งไปยังดวงตาซ้ายขวา หน้าอก และท้องน้อยตรงตำแหน่งตันเถียนของเฉินสืออัน
ความเร็วรวดเร็วยิ่ง กระบี่สั้นยาวเพียงคืบแทงกลางอากาศจนเกิดเงาพร่าเป็นสาย
ครานี้เฉินสืออันไม่หลบเลี่ยงอีก เขาพลิกข้อมือ ดาบตัดวายุพุ่งออกฉับไว ฟาดฟันกลางอากาศติดต่อกัน