ในค่ายเฟิงฉี่ หากมีผู้ใดสืบหาที่อยู่ของซูฉิงโหรวและคนอื่น ๆ ได้ คนผู้นั้นย่อมเป็นเถาเยาเยาอย่างแน่นอน
หลังกลับจากศาลาร้อยบุปผา อารมณ์ของเฉินสืออันก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เพิ่งนั่งลงในกระโจมใหญ่ ก็มีคนมาหาถึงที่ ผู้มาเยือนคือเฉียนซานเสวี่ย
“พี่เฉียน เรื่องวันนี้ ข้าหุนหันพลันแล่นไป” เฉินสืออันรู้จุดประสงค์ที่นางมา จึงเอ่ยขอโทษก่อน
เฉียนซานเสวี่ยกล่าวเสียงเบา “เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นกับคนในครอบครัวเจ้า ข้าเข้าใจได้
แต่เจ้าต้องเชื่อว่า ค่ายจะให้คำชี้แจงที่น่าพอใจแก่เจ้าอย่างแน่นอน
เรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้คือยกระดับขั้นบำเพ็ญ เตรียมตัวเข้าร่วมชุมนุมยอดฝีมือ”
เฉินสืออันพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว”
เฉียนซานเสวี่ยถอนหายใจเบา ๆ “ข้าอยู่เคียงข้างอาจารย์มาตั้งแต่เล็ก จึงเข้าใจนิสัยของเขาดีที่สุด
คราวนี้เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจให้เจ้าอย่างมาก หากเจ้าไม่อาจติดร้อยอันดับแรกในการชุมนุมยอดฝีมือ เขาย่อมพาลโกรธเจ้าแน่
ถึงตอนนั้น พี่สาวคนนี้คงช่วยเจ้าไม่ได้”
สีหน้าเฉินสืออันเคร่งขรึมขึ้น “ขอบคุณพี่เฉียนที่เตือน ข้าจะพยายามให้เต็มที่ ตั้งใจเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองภายในสามเดือน”
เฉียนซานเสวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบขวดกระเบื้องออกมาจากอกเสื้อ “คราวนี้อาจารย์ได้โอสถเสริมพลังหยวนมาจากห้างสรรพสินค้าสี่ทิศ 20 เม็ด ให้ข้ามา 3 เม็ด เจ้าเอาไปใช้ก่อนเถิด”
กล่าวจบ นางก็ยื่นขวดกระเบื้องให้เฉินสืออัน
เฉินสืออันรีบโบกมือปฏิเสธ “พี่เฉียน โอสถเสริมพลังหยวนล้ำค่าเกินไป ข้ามีอยู่แล้ว 10 เม็ด…”