ยามเช้าตรู่ เหล่าทหารจากค่ายล่าสัตว์ปีศาจถูกเรียกมารวมตัวกันที่ลานฝึกยุทธ์ แบ่งเป็นหมู่ ๆ แล้วตั้งขบวนอย่างเป็นระเบียบ
เฉินสืออันและหัวหน้าหมู่คนอื่น ๆ ยืนอยู่หน้าสุดของแต่ละหมู่
ใกล้ถึงยามเฉิน
คนกลุ่มหนึ่งกว่าสิบคนเดินเข้าสู่ลานฝึกยุทธ์ ผู้นำคือเซียงฉู่สยง เจ้าเมืองค่ายเฟิงฉี่
ซ่งหยวน เย่เจิ้งสยง เย่ซีเฉิง เฉียนซานเสวี่ย และคนอื่น ๆ ที่ติดตามอยู่เบื้องหลัง ล้วนเป็นบุคคลสำคัญของค่ายเฟิงฉี่
ในหมู่พวกเขายังมีชายร่างกำยำคนหนึ่ง ใบหน้ามีรอยแผลเป็นจากดาบ พอเขามาถึง เฉินสืออันก็มองไปยังอีกฝ่ายทันที คนผู้นั้นคือนายกองอารักขาเมือง หวังเทียนเหว่ย
คนกลุ่มนั้นตรงไปนั่งบนแท่นประธานด้านหน้าลานฝึกยุทธ์ แล้วพูดคุยกันอย่างออกรส
เมื่อเหล่าทหารค่ายล่าสัตว์ปีศาจเห็นภาพนี้ ต่างก็อดประหลาดใจไม่ได้
ตลอดมา ค่ายล่าสัตว์ปีศาจถูกฟูชิงหยางกุมอำนาจไว้แทบทั้งหมด จนกลายเป็นพื้นที่ของเขาแต่เพียงผู้เดียว
ไม่ว่าจะเรื่องใหญ่หรือเล็ก ล้วนเป็นเขาที่ตัดสินใจ
แต่คราวนี้ ค่ายล่าสัตว์ปีศาจจะคัดเลือกผู้ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วย กลับมีผู้มีอำนาจระดับสูงของค่ายมาร่วมงานมากมาย นับเป็นครั้งแรก
เมื่อถึงยามเฉิน
เย่ซีเฉิงลุกขึ้นทันที กล่าวเสียงขรึมว่า “เงียบ! การคัดเลือกรองหัวหน้าหน่วยค่ายล่าสัตว์ปีศาจเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ”
เขายังคงรักษารูปแบบการทำงานฉับไวตรงไปตรงมาที่ค่ายล่าสัตว์ปีศาจยึดถือมาโดยตลอด กล่าวถึงตรงนี้ก็ประสานมือคำนับเซียงฉู่สยงเล็กน้อย “ขอเชิญท่านเจ้าเมืองกล่าวเปิดงาน!”
เซียงฉู่สยงค่อย ๆ ลุกขึ้น “ได้ยินชื่อเสียงมานานว่าค่ายล่าสัตว์ปีศาจทำงานฉับไวและมีประสิทธิภาพ วันนี้ได้เห็นกับตา สมคำร่ำลือจริง ๆ