ฟู่หนานเทียนกุเรื่องราวขึ้นมาชุดหนึ่ง คร่าว ๆ ว่าเขาประสบพบเจอสิ่งใดมาบ้างในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และหลุดพ้นจากพันธนาการได้อย่างไร จากนั้นจึงถามเสียงเบาว่า:
“ตอนนี้ในป่าเป็นอย่างไรบ้าง เชียนฝานยังสบายดีหรือไม่?”
จางหงหลินพยักหน้า สีหน้าเปี่ยมรอยยิ้มก่อนกล่าวว่า “นายน้อยสบายดีขอรับ หลายปีมานี้ พวกเราเติบโตแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่องภายใต้การนำของเขา สังหารผู้คนจากป้อมปราการเฮยสุ่ย ป้อมปราการหลิวซือ และค่ายเฟิงฉี่ไปไม่น้อย
บัดนี้ท่านเจ้าเมืองกลับมาแล้ว ป้อมปราการชิงหยางของเราย่อมผงาดขึ้นอีกครั้งได้แน่!”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น ฟู่หนานเทียนกับฟู่หยิงหยิงต่างเผยสีหน้ายินดี
ฟู่หนานเทียนรีบกล่าวว่า “หงหลิน เจ้านำทางไปก่อน บัดนี้จงพาพวกเราไปยังป่าไป๋จ้าง”
จางหงหลินลังเลเล็กน้อย “เส้นทางเข้าไปในป่าไป๋จ้างเดินทางลำบาก ตอนนี้ตันเถียนของท่านเจ้าเมืองถูกคนชั่วจากค่ายเฟิงฉี่ทำลาย ส่วนคุณหนูเองก็มีร่างกายอ่อนแออยู่บ้าง
พวกท่านรออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะกลับไปป่าไป๋จ้างสักเที่ยว ขอให้นายน้อยส่งยอดฝีมือมารับท่านเจ้าเมืองกับคุณหนู”
ฟู่หนานเทียนพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี”
จางหงหลินประสานมือคารวะฟู่หนานเทียนกับฟู่หยิงหยิง แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ยามหมุนกาย เขาเหลือบมองเฉินสืออันแวบหนึ่ง แววตาคลุมเครือยากหยั่งถึง
แม้สายตานั้นจะวูบผ่านเพียงชั่วพริบตา แต่เฉินสืออันก็จับได้อย่างแม่นยำ
เฉินสืออันยังคงสงบนิ่ง ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางเบาอยู่เสมอ
จางหงหลินรวดเร็วยิ่ง เพียงชั่วพริบตาก็ข้ามผ่านพื้นที่รกร้างไร้หญ้าสักต้น แล้วมุดเข้าไปในป่าไป๋จ้างจนลับสายตา