เถียนเหวินกวงกวาดตามองรอบกรงขังคร่าว ๆ ก่อนยกเท้าขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ก้าวเข้าไปด้านใน
เขาหยุดห่างจากชายที่ถูกโซ่เหล็กพันธนาการอยู่ราวหกก้าว
“กุญแจอยู่ที่ใด บอกได้แล้ว”
เถียนเหวินกวงมองชายตรงหน้าซึ่งก้มศีรษะต่ำ เส้นผมยาวสยายปิดบังใบหน้าอย่างเฉยชา
ชายผู้นั้นขยับตัวเล็กน้อย โซ่เหล็กบนร่างพลันส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง
เขาพยายามสุดกำลังที่จะเงยหน้า ทว่าดูเหมือนเรี่ยวแรงไม่พอ เงยขึ้นได้สองครั้งก็ปล่อยศีรษะตกลงไปอีก ก่อนเปล่งเสียงแผ่วต่ำออกมา
เถียนเหวินกวงก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วกล่าวว่า “พูดให้ดังหน่อย”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ชายผมเผ้ายุ่งเหยิงก็พลันพุ่งวูบออกมา ชั่วพริบตาก็มาถึงเบื้องหน้าเถียนเหวินกวง
ในเสี้ยวขณะที่เขาลงมือ โซ่เหล็กซึ่งเดิมพันธนาการร่างอยู่ก็หลุดร่วงลงทันที
สีหน้าเถียนเหวินกวงเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตนตกหลุมพรางเข้าแล้ว
ในตอนนั้นเอง แสงเย็นวาบหนึ่งพลันระเบิดขึ้นตรงหน้าอก
สิ่งที่เปล่งประกายเย็นเยียบนั้น คือดาบตัดวายุ
ที่แท้ชายผมเผ้ายุ่งเหยิงผู้นั้นก็คือเฉินสืออัน
เถียนเหวินกวงสมกับเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งค่ายเฟิงฉี่ แม้ถูกเฉินสืออันจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ยังตอบโต้ได้ในเวลาอันสั้นที่สุด
ขณะถอยฉากอย่างรวดเร็ว มือขวาซึ่งถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีฟ้าจาง ๆ ก็ยกขึ้นมาบังหน้าอกอย่างรีบร้อน ฝ่ามือหันออกแล้วผลักสวนไปอย่างรวดเร็ว
เสียงเคร้งดังขึ้น ดาบตัดวายุฟันลงบนแขนขวาของเถียนเหวินกวง