ขณะที่กิ้งก่าเพลิงกำลังจะพุ่งเข้าโจมตีเฉินสืออัน
โม่อู๋หยางก็ปรากฏตัวขึ้น
นางกระโจนลงจากต้นไม้ใหญ่ราวสายฟ้าแลบ แล้วลงห่างจากด้านหลังกิ้งก่าเพลิงสิบก้าว
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสายเลือดสัตว์ปีศาจของโม่อู๋หยาง กิ้งก่าเพลิงก็หันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว
ในชั่วขณะนั้นเอง เฉินสืออันก็ขยับ
เขาสลับเท้าทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งตัวไปข้างหน้าครึ่งจั้ง ข้อมือพลิกติดกันหลายครั้ง
ทันใดนั้น แสงเย็นเยียบเจิดจ้าก็ส่องวาบขึ้นท่ามกลางรัตติกาล ดาบแนวขวางฟันแหวกอากาศ ส่งเสียงหวีดหวิวบาดหู
บนคมดาบมีพลังหยวนสีเขียวไหลเวียนวูบวาบ
ทันทีที่ลงมือ เขาก็ใช้กระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของวิชาดาบต้าเหยี่ยน กระบวนท่าแรก ผิงซาน
ดวงตาทั้งสองข้างของกิ้งก่าเพลิงถูกฟูชิงหยางฟันจนบอด ความสามารถในการรับรู้จึงลดลงอย่างมาก
เมื่อดาบแนวขวางฟันลงมา มันถึงค่อยตอบสนอง
มันกำลังจะหาทางรับมือ ทว่าดาบแนวขวางก็ฟันเข้าที่ศีรษะเสียแล้ว
ดาบนี้เฉินสืออันควบคุมตำแหน่งลงคมได้อย่างแม่นยำ คมดาบอันแหลมคมฟันลงตรงบาดแผลที่ฟูชิงหยางเคยฟันไว้ก่อนหน้า
กร๊อบ!
ดาบแนวขวางผ่าลึกเข้าไปในศีรษะของกิ้งก่าเพลิง โลหิตกระเซ็นสาด
ร่างยาวกว่าหนึ่งจั้งของกิ้งก่าเพลิงกระตุกอย่างรุนแรงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสงบนิ่งไร้ลมหายใจในเวลาไม่นาน
เฉินสืออันรีบก้าวเข้าไป ใช้ดาบแนวขวางค่อย ๆ ผ่าร่างกิ้งก่าเพลิง แล้วนำไข่มุกสีแดงอ่อนรูปวงรีขนาดเท่าลูกวอลนัตออกมา นั่นคือแก่นปีศาจของมัน
“เอาละ รีบกินเข้าเถอะ เร็วหน่อย” เฉินสืออันเก็บแก่นปีศาจลงในขวดกระเบื้องที่เตรียมไว้ล่วงหน้า แล้วหันไปมองโม่อู๋หยาง
โม่อู๋หยางขมวดคิ้วจนแทบเป็นอักษรชวน “เฉินสืออัน เจ้าโกหกข้าอีกแล้ว!
ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้ตกลงกับข้าหรือว่าจะเผากิ้งก่าเพลิง ย่างมันให้สุกก่อนแล้วค่อยให้ข้ากิน?”
เฉินสืออันหัวเราะหึ ๆ “กินดิบ ๆ ถึงจะได้รสชาติดั้งเดิม พลังของกิ้งก่าเพลิงจะไม่สูญสลายไปแม้แต่น้อย”
โม่อู๋หยางส่ายหัวกลม ๆ ราวกับกลองป๋องแป๋ง “พลังแค่นี้ไม่ทำให้ขาดไปหรอก ข้าจะกินแบบย่างเท่านั้น”
เฉินสืออันถอนหายใจเบา ๆ “ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากย่างให้เจ้าหรอก ลองคิดดูสิ ในหุบเขาไม่ไกลกำลังต่อสู้กันดุเดือด