เมื่อเห็นเฉินสืออันโอบฉินเอ้อหนัวเข้ามาในอ้อมแขนแน่น ฉินหู่ก็หน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที พลังหยวนบนร่างพลุ่งพล่านดุจคลื่นเชี่ยวกราก
แต่หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็สลายพลังหยวนไปทันที เหลือเพียงดวงตาคมกริบราวคมดาบที่จ้องเฉินสืออันเขม็ง
เฉินสืออันย่อมสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของฉินหู่ แต่กลับทำเป็นไม่เห็น ยังคงกอดฉินเอ้อหนัวไว้แนบอก
ฉินเอ้อหนัวถูกกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว ทั้งเขินอาย ทั้งแอบยินดี และยังมีความตื่นตระหนกอยู่หลายส่วน ใบหน้างามแดงก่ำไปทั้งดวง
เฉินสืออันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและนุ่มนวลของหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างละเอียด ก่อนแนบไปใกล้ใบหูที่แดงระเรื่อของฉินเอ้อหนัว แล้วกระซิบว่า “ข้าจะทำให้เจ้าชอบข้าแทบไม่ทัน แล้วจะปล่อยให้เจ้าเกลียดข้าได้อย่างไร?
วางใจเถิด ไม่ว่าหนทางจะเต็มไปด้วยขุนเขาสายน้ำหรืออุปสรรคขวากหนาม ข้าจะไปหาที่นครหลงเซียงให้ได้”
ฉินเอ้อหนัวพยักหน้า รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้า “ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นครหลงเซียง รอเจ้าเสมอ”
…………
แม้จะอาลัยอาวรณ์เพียงใด สุดท้ายก็ต้องจากกัน
หลังฉินเอ้อหนัวขึ้นรถม้าแล้ว ฉินหู่ก็หันไปมองเฉินสืออัน แววตาคมกริบประหนึ่งฆ่าคนได้
เฉินสืออันยิ้มเต็มใบหน้า ประสานมือคารวะฉินหู่อย่างนอบน้อม “ผู้อาวุโสฉิน ระหว่างทางนี้คงต้องรบกวนท่านแล้ว!”
ฉินหู่ส่งเสียงฮึ แล้วกระโดดขึ้นรถเทียมม้าในคราเดียว สะบัดแส้ม้าอย่างแรง
รถม้าเคลื่อนออกไปช้า ๆ หน้าต่างรถทั้งสองด้านเปิดออก หญิงสาวทั้งสี่โผล่หน้าออกมา โบกมือลาเฉินสืออันไม่หยุด
เฉินเถียนเถียนร้องไห้จนหน้าเปรอะเปื้อน ซูฉิงโหรวเองก็มีดวงตาแดงก่ำ