โม่อู๋หยางกวาดตามองเฉินสืออันตั้งแต่หัวจรดเท้า «พูดแต่เรื่องไร้สาระ เจ้าแค่บอกว่าอยากได้แก่นปีศาจระดับสามสามเม็ด ไม่ใช่หรือ?»
เฉินสืออันมีสีหน้ากระอักกระอ่วน «รู้ทันก็อย่าพูดออกมา อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ยังไม่เข้าใจหลักการนี้อีกหรือ?
รีบบอกมาเถอะ ข้างในมีสัตว์ปีศาจอะไร แล้วมีจุดอ่อนตรงไหนบ้าง?»
โม่อู๋หยางกระแอมเบา ๆ «หมาป่าหลังเหล็กสามตัว ในบรรดาสัตว์ปีศาจระดับสามนับว่ามีพลังไม่น้อย
ยิ่งกว่านั้น สัตว์ปีศาจชนิดนี้เชี่ยวชาญการแบ่งหน้าที่และร่วมมือกัน ยามประสานกำลัง พลังต่อสู้จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ รับมือไม่ง่ายเลย»
«หัวทองแดง กระดูกเหล็ก เอวเต้าหู้ จุดอ่อนของหมาป่าหลังเหล็กก็คงอยู่ที่เอวสินะ?» เฉินสืออันถามเสียงเบา
โม่อู๋หยางพยักหน้า «เจ้าพูดไม่ผิด เพียงแต่หมาป่าหลังเหล็กทั้งสามอยู่ด้วยกันและร่วมมือกัน เจ้าย่อมหาโอกาสโจมตีจุดอ่อนสำคัญของพวกมันได้ยาก»
เฉินสืออันยิ้มน้อย ๆ «แยกพวกมันออกจากกันก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือ?
ตอนนี้พวกมันกำลังไล่ล่าจิ้งจอกหางเพลิง ไม่แน่ว่าจะแยกกันไปสกัดทาง นั่นแหละโอกาสของข้า»
โม่อู๋หยางย้อนถาม «แล้วถ้าพวกมันอยู่ด้วยกันตลอดเล่า?»
มุมปากเฉินสืออันยกขึ้นเล็กน้อย «มิใช่ยังมีเจ้าอยู่หรือ?»
โม่อู๋หยางกลอกตา «เจ้าคิดจะให้ข้าเป็นเหยื่อล่อหรือ? นี่มันสัตว์ปีศาจระดับสามตั้งสามตัวเชียวนะ หากข้าถูกพวกมันขวางไว้...»
เฉินสืออันรับคำต่อ «ช่วงหลายวันมานี้พวกเราเที่ยวไปทั่ว ไล่ล่าสัตว์ปีศาจ แต่ยังไม่เคยล่าสัตว์ปีศาจจำพวกหมาป่าเลย เจ้าไม่อยากลองชิมหรือ?