จูเหนิงเผยสีหน้าปลาบปลื้มยินดี ตบอกพลางกล่าวว่า “พี่ใหญ่ อย่าว่าแต่โอสถชำระไขกระดูกสิบเม็ดเลย ขอเพียงให้ข้าหกเม็ด ข้ารับรองว่าต้องชำระไขกระดูกสำเร็จแน่
พรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ของข้าจะเทียบกับพวกคุณชายเสเพลในค่ายได้อย่างไร ข้ามั่นใจในพรสวรรค์ของตนเองอย่างยิ่ง!”
ผีโหวส่ายหน้า “เหล่าจู เจ้าเสียอาการไปหน่อยแล้ว พูดเช่นนี้เห็นชัดว่ากำลังลำพองใจ ระวังสุขเกินไปจะกลับกลายเป็นทุกข์”
ตู้กังกล่าวเสริม “นี่ไม่ใช่เสียอาการ แต่เป็นธาตุแท้เผยออกมา สิ่งที่เราเห็นก่อนหน้านี้เป็นเพียงหน้ากากที่เขาสวมไว้”
จูเหนิงกำขวดกระเบื้องในมือแน่น พยายามกลั้นยิ้มพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าอย่าเพิ่งอิจฉาข้าไป รอให้ข้าชำระไขกระดูกผ่ากระดูกสำเร็จแล้วค่อยพูดกัน
ก่อนหน้านี้เอาแต่คุยโวต่อหน้าข้าว่าตนชำระไขกระดูกสำเร็จแล้ว
รออีกหน่อย พอข้าทำสำเร็จแล้ว ดูสิว่าพวกเจ้ายังจะมีอะไรมาโอ้อวดอีก”
เฉินสืออันเอ่ยเสียงต่ำ “ไม่ต้องรอแล้ว เริ่มตอนนี้เลย ข้าจะคอยคุ้มกันให้ รีบกินโอสถเดี๋ยวนี้!”
จูเหนิงขานรับหนักแน่น แล้วหามุมหนึ่งในกระโจมใหญ่ นั่งขัดสมาธิลงอย่างรวดเร็ว
หลังถ่ายทอดเคล็ดวิธีหลอมโอสถชำระไขกระดูกให้เขาแล้ว เฉินสืออันก็พาผีโหวกับตู้กังไปอีกด้านหนึ่ง “เล่าเรื่องระดับการฝึกยุทธ์ของพวกเจ้าในตอนนี้มา”
ตู้กังตอบก่อน “ตอนนี้ข้าบรรลุขั้นโฮ่วเทียนเก้าขั้นสมบูรณ์แล้ว คิดว่าจะขัดเกลาต่ออีกหนึ่งถึงสองเดือน จากนั้นค่อยกินโอสถเสริมพลังหยวนที่ท่านให้มา เพื่อทะลวงสู่ขั้นผู้ฝึกยุทธ์”