ฉู่อีอีฝึกวิชาเสร็จ ก็หยิบมีดพับกับไม้เดินป่าแล้วเดินเข้าไปในป่า
เธอจะไปล่าสัตว์ เตรียมอาหารเช้า
ส่วนอุปกรณ์พวกนั้น เธอวางทิ้งไว้ตรงนั้น
เธอไม่เชื่อหรอกว่ากู้หมิงจูกับคนอื่น ๆ จะยังกล้ามาขโมยอีก
ถ้ายังกล้ามาขโมยอีก เธอก็กล้าซ้อมพวกนั้นต่อเหมือนกัน
พอทีมผู้กำกับเห็นฉู่อีอีเดินเข้าป่า ก็รีบสั่งทีมซุ่มซ่อนที่อยู่ในป่าทันทีว่า “ฉู่อีอีออกจากฐานที่พักไปแล้ว เตรียมขโมยเต็นท์เดี๋ยวนี้!”
“ระวังอย่าทิ้งร่องรอยให้เธอจับได้ล่ะ!”
ทีมในป่าตอบกลับ “รับทราบ จะจัดการเดี๋ยวนี้!”
ทีมในป่ามีทั้งหมด 100 คน กระจายกันซ่อนอยู่ตามมุมอับต่าง ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ป่าเข้าใกล้บริเวณนี้ ส่วนอีกกลุ่มก็คอยตามแขกรับเชิญอยู่ห่าง ๆ เพื่อคุ้มครองความปลอดภัย
ทางฝั่งฉู่อีอีมีเจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษอยู่ 3 คน
หลังได้รับภารกิจจากทีมผู้กำกับ พวกเขาก็มารวมตัวกันปรึกษาว่าจะลงมือขโมยเต็นท์ยังไงให้ไร้ร่องรอย และไม่ให้ฉู่อีอีจับได้
หมายเลข 1 พูดว่า “ถ้าเต็นท์หายไปเฉย ๆ ฉู่อีอีต้องออกตามหาแน่ พอเธอไปถามแขกรับเชิญอีกฝั่ง ก็จะรู้ว่าไม่ใช่พวกเขาขโมยไป แล้วเธอก็ต้องสงสัยแน่ ๆ”
หมายเลข 2 บอกว่า “พูดมีเหตุผล งั้นเราจะลงมือขโมยเต็นท์เองไม่ได้”
หมายเลข 3 ถามอย่างไม่เข้าใจ “ถ้าเราไม่ขโมยเอง แล้วจะทำให้เต็นท์หายไปได้ยังไง?”
หมายเลข 1 กับหมายเลข 2 สบตากัน ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์แบบเดียวกันออกมา
หมายเลข 3 ถาม “ยิ้มอะไรกันน่ะ? คิดวิธีได้แล้วก็อย่าอมพะนำสิ บอกฉันบ้าง!”
หมายเลข 1 หันไปมองหมายเลข 3 แล้วยิ้มกริ่ม “จำฝูงลิงที่เราเจอตอนเข้ามาเคลียร์พื้นที่ในป่าครั้งแรกได้ไหม?”
หมายเลข 3 เบิกตาโต “หรือว่าพวกนายคิดจะ... ล่อลิงมา แล้วให้ลิงเป็นแพะรับบาป?”
หมายเลข 1 กับหมายเลข 2 เลิกคิ้ว “ใช่เลย!”
หมายเลข 3 ยกนิ้วโป้ง “พวกนายก็ช่างคิดจริง ๆ!”
หมายเลข 1 รีบติดต่อสมาชิกที่เฝ้าอยู่ตรงเชิงเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ แล้วบอกแผนให้ฟัง
จากนั้นก็พูดว่า “รีบหาทางล่อฝูงลิงมานี่ ก่อนฉู่อีอีกลับจากล่าสัตว์ ให้ลิงแย่งเต็นท์ไป!”
อีกฝ่ายตอบ “รับทราบ!”
ฉู่อีอีไม่รู้เลยว่าทีมรายการกำลังวางแผนร้าย
ตอนนี้เธอเดินเข้าไปในป่าเพื่อตามหาสัตว์