“พูดว่าอะไรนะ?” ฉู่อีอีมองกู้หมิงจูอย่างขบขัน
กู้หมิงจูทำสีหน้าใจกว้าง น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยซ้ำอีกครั้ง “ฉันบอกว่าฉันยอมแบ่งเต็นท์ให้เธอครึ่งหนึ่ง เธอจะได้นอนด้วยกันกับฉันคืนนี้”
ฉู่อีอียิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “พูดอีกทีสิ เต็นท์ของใครนะ?”
รอยยิ้มบนใบหน้ากู้หมิงจูชะงัก สีหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง
กู้เสวียนเอ่ยอย่างไม่พอใจ “หมิงจูเป็นฝ่ายลดทิฐิมาผูกมิตรกับเธอก่อนแล้ว เธอก็เลิกจุกจิกได้แล้วน่า!”
ฉู่อีอีว่า “แย่งของของฉันไป แล้วแบ่งครึ่งมาทำดีด้วย? สมองพวกนายโดนลาถีบมาหรือไง?”
“เต็นท์ของใครมันสำคัญตรงไหน? ไม่ว่าเต็นท์จะเป็นของหมิงจูหรือไม่ แค่เธอยอมแบ่งให้เธอนอนครึ่งหนึ่งก็แสดงว่าเธอมีจิตใจดีแล้ว เธอจะจุกจิกอะไรนักหนา? ทำตัวใจกว้างเหมือนหมิงจูบ้างไม่ได้หรือไง?” กู้เสวียนตวาดอย่างโมโห
ฉู่อีอีกรอกตา
เธอไม่อยากเสียเวลาพูดกับคนสมองกลวงแบบนี้อีก
ฉู่อีอีมองกู้หมิงจูด้วยแววตาเย็นชา น้ำเสียงเย็นเยียบถึงกระดูก “ฉันจะนับถึงสาม รีบเก็บของของฉันแล้วคืนมาเดี๋ยวนี้ อย่าบังคับให้ฉันลงมือเอง เธอรับมือกับความโกรธของฉันไม่ไหวหรอก”
“หนึ่ง”
กู้หมิงจูกัดริมฝีปาก พูดอย่างไม่ยอมแพ้ “ถึงของพวกนี้เธอจะเป็นคนเอามา แต่ตอนนี้มันอยู่ในมือฉันแล้ว ก็เป็นของฉันไปแล้ว เธออย่าหวังว่าจะมาแย่งของของฉันไป!”
ถ้าไม่มีของพวกนี้ เธอคงใช้ชีวิตข้ามคืนในป่าไม่ได้แน่
เธอไม่มีทางคืนของให้ฉู่อีอีหรอก!
ตอนนี้มันเป็นของเธอแล้ว!
“สอง”
กู้หมิงจูหันไปมองอีกสามคนแล้วพูดอย่างโมโห “พวกนายยังยืนบื้ออะไรอยู่? รีบเตรียมตัวขวางเธอสิ!”
ฉินซิ่วหาน ต้วนเจียง และจางเจียเจียหลุดจากโหมดดูละคร รีบลุกขึ้นคว้าท่อนไม้ขนาดเท่าท่อนแขนคนละท่อน
พวกเขาเก็บมาใช้ป้องกันตัวชั่วคราว ตอนนี้ได้เอามาใช้จริงเสียที
ฉินซิ่วหานพูดว่า “ฉู่อีอี เลิกตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์กับพวกเราเถอะ ขอโทษกู้หมิงจูสักคำ แล้วมาเข้าทีมกับพวกเรา ไม่อย่างนั้นเธอเป็นผู้หญิงคนเดียว กลางคืนอยู่ในป่าตามลำพังอันตรายมากนะ”
ต้วนเจียงพูดว่า “ถึงฉันจะเกลียดเธอ แต่ก็ไม่อยากเห็นเธอตายในป่า ขอแค่ยอมขอโทษ ฉันก็จะให้เธอเข้าทีมกับพวกเรา”