ทาน่ามองฉู่อีอีเงียบ ๆ อยู่หลายวินาที
ก็ต้องเป็นฉู่อีอีจริง ๆ นั่นแหละ...
ไม่นาน เธอก็ถือมีดเดินไปหยุดตรงหน้าเจย์ บาวเออร์
ลอฟฟ์ก็เดินเข้าไปช่วยทาน่ากดตัวเจย์ บาวเออร์ไว้ เพื่อให้เธอลงมือได้สะดวก
“ไม่... อย่า... พวกเธอทำร้ายฉันไม่ได้นะ ฉันเป็นคนประเทศอเมริกา! ฉันเป็นคนของเจ้านายที่อยู่เบื้องหลัง ถ้าพวกเธอทำร้ายฉัน พวกเธอก็ต้องตายเหมือนกัน!”
เจย์ บาวเออร์ตะโกนลั่นด้วยสีหน้าหวาดกลัว หวังใช้สถานะของตัวเองข่มขู่ให้พวกเขาถอยไป
แต่ไม่มีใครในกลุ่มนี้กลัวตาย คำขู่แบบนี้จึงไม่ได้ผลกับพวกเขาเลย
“อ๊ากกกก...!”
เสียงร้องโหยหวนของเจย์ บาวเออร์ดังก้องไปไกล จนนกบนต้นไม้รอบ ๆ แตกตื่นบินหนี
เสือขาวตัวใหญ่จ้องภาพตรงหน้าพลางคำรามต่ำ ๆ อย่างตื่นเต้น อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างตบพื้นอย่างเริงร่า
ในที่สุดก็มีคนที่น่าสังเวชกว่ามันแล้ว
พอเอามาเทียบกัน มนุษย์ลิงยืนสองขาที่น่ากลัวคนนั้นก็อ่อนโยนกับมันมากทีเดียว
ตอนแรกมันคิดจะกินเธอ เธอก็แค่บีบไข่ของมันจนแตก แล้วเตะดอกเบญจมาศของมันจนพังเท่านั้นเอง
เธอดีกับมันจริง ๆ
“โฮก ๆ!”
เสือขาวตัวใหญ่ส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง ทั้งยังเอาหัวไปถูหลังฉู่อีอี
แต่มันกะน้ำหนักไม่ดี เกือบจะดุนฉู่อีอีจนกระเด็น
“เพียะ!”
ฉู่อีอีฟาดฝ่ามือลงบนหัวเสือขาวตัวใหญ่
“บอกแล้วไงว่าอย่าร้องโวยวาย ยังจะร้องอะไรไม่หยุดอีก?”
ถึงเสือขาวตัวใหญ่จะลดเสียงลงแล้ว แต่เธออยู่ใกล้ พอมันอ้าปากร้องก็เหมือนมีลำโพงมาส่งเสียงหึ่ง ๆ อยู่ข้างหู จนแก้วหูเธอแทบเจ็บ