“ไม่...พวกคุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ...”
“ฉู่อีอี ขอร้องละ ปล่อยฉันไปเถอะ เธออยากได้อะไรฉันก็ให้ทั้งนั้น!”
เจย์ บาวเออร์ร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ ร่างสั่นเทิ้มไม่หยุด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา
เขาอยู่ในสนามรบมาสิบปี ทรมานคนมาไม่น้อย แต่ไม่เคยใช้วิธีโหดร้ายขนาดนี้มาก่อน
ฉู่อีอีใจร้ายเกินไปแล้ว...
แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ สีหน้าของเธอกลับสงบนิ่งและเย็นชา ราวกับกำลังมองเรื่องธรรมดาสามัญอย่างหนึ่งเท่านั้น
แววตาเย็นชาจนไม่ไหวติงคู่นั้นยิ่งทำให้เขาขนลุก
ทั้งที่เธอดูไม่ได้แข็งแกร่งเลยสักนิด ถึงขั้นดูบอบบางอยู่บ้าง เหมือนเป็นคนที่ใคร ๆ ก็รังแกได้ง่าย
เธอยังดูเป็นคนชอบยิ้มอีกด้วย
แต่ภายใต้รูปลักษณ์แบบนั้น กลับซ่อนจิตใจที่โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ไว้
ต่อให้อยู่ในสนามรบ เขาก็ไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อน!
เขาเสียใจที่มาร่วมรายการนี้...
ฉู่อีอียิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “อย่าทำแบบนั้นสิ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรนายเลย แต่นายเอาแต่ขอให้ฉันปล่อยไป ทำเหมือนฉันเป็นคนเลวอย่างนั้นแหละ”
ริมฝีปากของเจย์ บาวเออร์สั่นระริก
เธอไม่ได้ทำอะไรเขามากก็จริง
แต่เธอเอาแต่สั่งให้คนอื่นทำต่างหาก!
“ไม่ต้องสนใจเขาแล้ว ลงมือเลย”
ลอฟฟ์พยักหน้า
เขาให้ทาน่าช่วยกดตัวเจย์ บาวเออร์ไว้ ไม่ให้ดิ้นไปมา
เสียงกรีดร้องของเจย์ บาวเออร์ดังขึ้นอีกครั้งในป่า
“อ๊ากกกก—!”
เจย์ บาวเออร์กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น พลางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด