พัค ชางเจ็บจนตาลาย หน้าอกกระเพื่อมแรง ดวงตาแดงก่ำจ้องฉู่อีอีเขม็ง
“ฉัน... ฉันจะยอม...”
“ปัง!”
ฉู่อีอีเตะหน้าเขาอีกครั้ง
“คิดจะตดเหรอ? ไม่มีมารยาทเอาซะเลย กลั้นไว้ให้ดี ถ้ากล้าปล่อยออกมา ฉันจะอุดรูตูดแกซะ”
พัค ชางกระอักเลือดออกมาอีกคำ พร้อมฟันสิบกว่าซี่
เขาโกรธจนแทบเป็นลม
เขากำลังจะบอกว่ายอมถอนตัวจากการแข่งขันต่างหาก!
ฉู่อีอีจงใจแน่ ๆ!
เสียงผู้กำกับดังมาจากโดรนอีกครั้ง “ฉู่อีอี อย่าทำเกินไปนัก! ห้ามรังแกผู้เข้าแข่งขันคนอื่น!”
ฉู่อีอีเงยหน้ามองโดรน ยิ้มเหมือนไม่ยิ้มแล้วพูดว่า “ปิดกล้องซะ”
ผู้กำกับตวาดอย่างโมโห “นี่ถ่ายทอดสดตลอดเวลา จะปิดกลางคันไม่ได้! ก่อนหน้านี้ก็ให้สิทธิพิเศษเธอไปครั้งหนึ่งแล้ว จะให้ซ้ำอีกไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ยุติธรรมกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่น!”
ฉู่อีอีพูดว่า “งั้นช่วยอธิบายหน่อย ทำไมตอนเจย์ บาวเออร์กับพวกทำเรื่องชั่ว แค่เขาพูดคำเดียว พวกคุณก็รีบปิดกล้องให้ทันทีล่ะ?”
“ทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าทีมงานรายการของพวกคุณกับไอ้โง่เจย์ บาวเออร์เป็นพวกเดียวกันหรือเปล่า คอยช่วยเขาโกงมาตลอด”
ผู้กำกับโกรธจัด “ทางฝั่งเจย์ บาวเออร์กล้องขัดข้อง ไม่ใช่พวกเราตั้งใจปิด!”
“รายการของเรายุติธรรมมาตลอด อย่ามาใส่ร้ายกัน!”
ฉู่อีอีหัวเราะเยาะ “งั้นเหรอ?”
“ในเมื่อไม่ยอมปิด งั้นฉันจัดการเองก็แล้วกัน”
ฉู่อีอีหยิบค้อนขึ้นมา ทำท่าจะฟาด
แต่แทบจะในวินาทีเดียว เลนส์กล้องบนโดรนก็มืดลง
กล้องถูกปิดแล้ว
โดรนลำนี้รวมอุปกรณ์ถ่ายทำและแบตเตอรี่สำรองแล้ว ราคาทั้งชุดหลายหมื่นดอลลาร์
เพื่อไม่ให้เสียหายไปมากกว่านี้ เขาจึงต้องเลือกปิดกล้องเอง
ฉู่อีอีวางค้อนลง
ก้มมองพัค ชางที่นอนอยู่บนพื้น
พัค ชางมีสีหน้าสิ้นหวัง
เขาฝืนความเจ็บปวดตามร่างกาย ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนคุกเข่าต่อหน้าฉู่อีอีแล้วโขกศีรษะให้เธอ