ฟิ้ว ๆ ๆ—
ลูกธนูสามดอกพุ่งออกไปติด ๆ กันอย่างรวดเร็ว
ทั้งหมดพุ่งตรงไปทางฉู่อีอี
บนใบหน้าเจย์ บาวเออร์มีรอยยิ้มตื่นเต้น
แม้ลูกธนูทั้งสามดอกจะไม่ได้เล็งไปยังจุดสำคัญของฉู่อีอี แต่แค่ยิงโดน เธอก็จะหมดแรงต่อสู้และทำได้เพียงปล่อยให้เขาหยามเหยียด!
พัค ชางที่อยู่ข้างหลังก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
ฉู่อีอีทำให้พวกเขาต้องหนีทั้งคืน ทั้งยังต้องอับอายขายหน้าขนาดนั้น ในที่สุดคราวนี้ก็ได้เอาคืนแล้ว!
ทว่าในตอนที่เขาคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือ เสือขาวตัวใหญ่ก็แบกฉู่อีอีกระโจนหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
ลูกธนูสามดอกเฉียดฉู่อีอีไป ปักเข้ากับต้นไม้ด้านหลัง
เจย์ บาวเออร์โกรธจนแทบกระอักเลือด คิดจะลงมืออีกครั้ง
แต่ในจังหวะนั้นเอง เสือหลายตัวก็พุ่งออกมาจากคนละทิศละทาง ส่งเสียงคำรามดุดันพลางตรงเข้าหาพวกเขา
ถ้าเจย์ บาวเออร์ยังโจมตีฉู่อีอีต่อ เขาก็จะหลบการโจมตีของเสือพวกนี้ไม่ทัน
เขาจึงทำได้เพียงรีบถอยหนี
ระหว่างถอย เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเผยตัวออกมาจากหลังต้นไม้
ฉู่อีอีฉวยโอกาสนี้ง้างธนูยิงใส่เขา
เจย์ บาวเออร์ตอบสนองได้เร็วมาก เขาคว้าพัค ชางมาขวางตรงหน้าตัวเองโดยไม่ลังเล
“อ๊าก—”
พัค ชางถูกลูกธนูยิงเข้าที่ไหล่ เจ็บจนร้องลั่น
เจย์ บาวเออร์ผลักเขาออกไปเต็มแรง แล้วอาศัยจังหวะนั้นถอยหนี
เสือพวกนั้นเคลื่อนที่เร็วมาก
พริบตาเดียวก็พุ่งมาถึงตรงหน้า กัดขาพัค ชางแล้วลากเขาล้มลงกับพื้น
“เจย์ บาวเออร์ ช่วยฉันด้วย...” พัค ชางตะโกนอย่างหวาดกลัว
แต่เจย์ บาวเออร์เอาตัวเองยังแทบไม่รอด ไม่มีเวลามาสนใจเขาเลย