ฉู่อีอียกเท้าอีกข้างขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนเตะออกไปเต็มแรง
“ปัง!”
คราวนี้กู้ชิงกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร ร่างทั้งร่างกระแทกพื้นจนมึนงง นอนอยู่บนพื้นพร้อมกระอักเลือดไม่หยุด
“ฉู่อีอี เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสียงร้อนรนดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน
เป็นเสียงของฟู่ยวี้
ฉู่อีอีหันไปมอง ก็เห็นฟู่ยวี้กับจวินเช่อเดินเข้ามาพร้อมกัน
ฟู่ยวี้มีสีหน้ากังวลและร้อนใจ ส่วนจวินเช่อหน้าขรึมทั่วร่างแผ่กลิ่นอายสังหารอันตราย
สายตาของจวินเช่อไม่ได้มองฉู่อีอี แต่จับจ้องกู้ชิงอยู่ตลอด
แววตานั้นราวกับกำลังมองคนตาย
จวินเช่อก้าวขายาว ๆ เดินตรงไปหากู้ชิง
กู้ชิงยังไม่ทันได้สติจากอาการมึนงงและความเจ็บปวดหลังถูกเตะกระเด็น ความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยายก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง
“อ๊าก...”
กู้ชิงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
ทันทีที่เขาอ้าปาก จวินเช่อก็คว้าลิ้นของเขาแล้วกระชากออกมาอย่างแรง...
กู้ชิงเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว ร่างสั่นเทาพยายามดิ้นรน แต่บาดแผลบนตัวสาหัสเกินไปจนไม่มีแรงขัดขืน ทำได้เพียงยกมือขึ้นห้ามอย่างอ่อนแรง ทว่าก็ไร้ผลแม้แต่น้อย
“จวินเช่อ อย่าทำอะไรบ้า ๆ ส่งตัวเขาให้ตำรวจจัดการก็พอ!” ฉู่อีอีตวาดเสียงเข้ม
เธอไม่มีเวลาสนใจฟู่ยวี้ รีบเดินไปหาจวินเช่อ
แต่สุดท้ายก็ช้าไปก้าวหนึ่ง
ตอนที่เธอเดินไปถึง ปากของกู้ชิงก็เต็มไปด้วยเลือดแล้ว
ในมือจวินเช่อถือลิ้นที่ชุ่มเลือด ส่วนเสื้อผ้าบนตัวก็เปื้อนเลือดกระเซ็นอยู่ไม่น้อย