เสือขาวตัวใหญ่ถูกบังคับให้หลับไปกว่ายี่สิบชั่วโมง ระหว่างนั้นก็ไม่ได้กินอะไรเลย
ตอนนี้ท้องของมันร้องโครกครากด้วยความหิว อารมณ์จึงยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม
มันเดินเข้าไปล่าเหยื่อในป่า แล้วจัดการพวกมันจนราบคาบ
พอกินอิ่มแล้ว มันก็เดินต่อไปในป่า อยากทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแปลกใหม่นี้
ที่นี่ดูไม่เลว บางทีมันอาจตั้งตัวเป็นเจ้าป่าอยู่ที่นี่ก็ได้
ในป่าแห่งนี้ มันคงลืมบาดแผลทางใจที่ลิงยืนสองขาเพศเมียสุดสยองคนนั้นฝากไว้ให้ได้ในไม่ช้า
ระหว่างเดินอยู่ จู่ ๆ มันก็ได้กลิ่นมนุษย์
ท่ามกลางกลิ่นมนุษย์นั้น มันได้กลิ่นคุ้นเคยจาง ๆ
พอได้กลิ่นนั้น ไข่ที่หายไปแล้วของมันก็เริ่มปวดหลอนขึ้นมา…
ไม่แน่ใจ ขอสูดอีกที
อีกด้านหนึ่ง
ฉู่อีอีกับคนอื่น ๆ ยังคงเดินหน้าต่อไป
บางทีอาจเป็นเพราะได้เห็นฝีมือของฉู่อีอีมาแล้ว จึงไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องเธอ
แม้แต่เจย์ บาวเออร์ก็เอาแต่หลบฉู่อีอี
ตลอดทั้งวัน เจย์ บาวเออร์อารมณ์เสียเป็นพิเศษ
คนที่ติดตามเขาไม่มีใครกล้าชวนคุยก่อนสักคน แม้แต่พัค ชาง สุนัขเลียแข้งเลียขาคนสนิทที่สุด ก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้เขา กลัวจะโดนลูกหลง
เจย์ บาวเออร์เดินไปพลาง สบถด่าเป็นระยะ
“บ้าเอ๊ย! ฉู่อีอีตัวน่ารังเกียจ!”
“คนหัวเซี่ยพวกเวร!”
“ฉันจะสั่งสอนแกให้หนัก! แกหยิ่งผยองได้อีกไม่นานหรอก!”
พอตกเย็น จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นในหูฟังของเขา “เจย์ บาวเออร์ ปล่อยเสือขาวตัวใหญ่ไปแล้ว มันเล่นอยู่ในป่ามาหลายชั่วโมง ตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปทางนาย ระยะห่างไม่ถึง 5 กิโลเมตร ด้วยความเร็วของมัน อีกไม่นานก็ถึงตัวนายแล้ว”