“เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรระเบิดน่ะ?”
กู้หมิงจูตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบหลบไปอยู่ด้านหลังกู้เสวียนด้วยความหวาดกลัว
กู้เสวียนปัดเศษเปลือกไข่กับสะเก็ดไฟออกจากตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกไม่แพ้กัน แต่ก็ยังไม่ลืมตบหลังปลอบกู้หมิงจู “ไม่ต้องกลัว ไข่ระเบิดน่ะ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว”
กู้หมิงจูถามอย่างประหลาดใจ “ไข่ระเบิดได้ยังไง?”
กู้เสวียนตอบ “ฉันจำได้ว่าเอาไข่เข้าไมโครเวฟไม่ได้ เพราะมันจะระเบิด ไม่คิดว่าเอาไปย่างบนกองไฟก็ระเบิดเหมือนกัน”
กู้หมิงจูโกรธจนแทบอกแตก กระทืบเท้าแรง ๆ “ไข่สี่ฟองนั่นเป็นมื้อเที่ยงของพวกเรานะ ตอนนี้ไข่ระเบิดหมดแล้ว เราจะกินอะไรล่ะ?”
สีหน้ากู้เสวียนดูแย่มาก
กู้หมิงจูหันไปจ้องจางเจียเจียอย่างโมโห “ทำไมเธอไม่เตือนพวกเรา?”
“เธอเกิดในชนบท เรื่องพื้นฐานแบบนี้ต้องรู้อยู่แล้ว จงใจไม่พูดใช่ไหม ถึงได้ทำให้ฉันไม่มีอะไรกิน?”
จางเจียเจียรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้จงใจไม่พูด ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไข่จะระเบิด...”
แต่กู้หมิงจูไม่เชื่อ “คิดว่าฉันจะเชื่อเธอเหรอ? คนชนบทอย่างเธอจะไม่รู้เรื่องพื้นฐานแบบนี้ได้ยังไง?”
จางเจียเจียพูดว่า “ฉันไม่เคยย่างไข่จริง ๆ ไม่รู้จริง ๆ...”
อีกอย่าง ชนบทสมัยนี้ก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนเสียหน่อย แค่เกิดในชนบทก็ต้องทำงานไร่ทำนาทุกคนหรือไง?
ถึงเธอจะเกิดในชนบท แต่คนในครอบครัวก็รักและตามใจเธอมาก ไม่ค่อยให้เธอทำงานอะไร
พ่อแม่บอกว่าเธอแค่ตั้งใจเรียนก็พอ ไม่ต้องช่วยงานบ้าน อีกอย่างเธอยังเด็ก ช่วยอะไรมากไม่ได้อยู่แล้ว
นอกจากนี้ เธออยู่ชนบทแค่จนก่อนเข้าเรียนมัธยมต้น พอเริ่มเรียนมัธยมต้น พ่อแม่ก็ซื้อบ้านในเมืองด้วยเงินกู้เพื่อให้เธอได้รับการศึกษาที่ดีกว่า จากนั้นทั้งครอบครัวก็ย้ายเข้าเมือง
เรื่องพื้นฐานหลายอย่างในชนบท เธอไม่รู้จริง ๆ
กู้หมิงจูตวาด “ยังกล้าเถียงอีกเหรอ?!”
จางเจียเจียหุบปาก ไม่กล้าพูดอะไรอีก
กู้หมิงจูพูดอย่างหงุดหงิด “เพราะความสะเพร่าของเธอ มื้อเที่ยงของฉันกับพี่ชายก็หายไปหมด ตอนนี้ไปหาอาหารมาให้พวกเราใหม่ในป่า หาไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับออกมา!”
จางเจียเจียมีสีหน้าตื่นกลัว “ฉัน... ฉันต้องไปคนเดียวเหรอ? ฉันกลัว...”