เดิมทีฉู่อีอีกำลังมองไปทางอื่น พอได้ยินคำพูดของกู้ชิงก็หันมามองเขา สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ “ขยะอย่างนายยังมาที่นี่ได้ แล้วทำไมฉันจะมาไม่ได้?”
“แก...” กู้ชิงโกรธจนหน้าซีดสลับเขียว
หรงสือสีหน้าเย็นชาลง “กู้ชิง ถ้านายคิดจะมาก่อเรื่องที่นี่ ฉันคงต้องให้คนเชิญนายออกไปก่อนเวลาแล้วล่ะ!”
กู้ชิงพูดอย่างไม่พอใจ “เห็นชัด ๆ ว่าเธอต่างหากที่ก่อเรื่อง ทำไมต้องไล่ฉันออกไปด้วย?”
หรงสือกลอกตา “นายสมองมีปัญหาจริง ๆ ด้วย เป็นนายที่ตะโกนใส่ฉู่อีอีก่อน แล้วยังเป็นนายที่ดูถูกเธอก่อนอีก ยังจะมาพูดกับฉันว่าเธอก่อเรื่องงั้นเหรอ?”
“สมองนายผิดปกติ ไม่ได้แปลว่าสมองฉันจะผิดปกติไปด้วย!”
“ไสหัวไปรอที่เขตพักนักแข่ง อย่ามายืนขวางหูขวางตาฉัน!”
กู้ชิงโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ เขามองฉู่อีอีพลางหัวเราะเยาะ “ดูไม่ออกเลยนะว่าเธอมีฝีมือขนาดนี้ ถึงกับไปเกาะแกะคุณชายน้อยตระกูลหรงได้ ให้เขาออกหน้าด่าฉันแทนเธอ!”
“อยู่ข้างนอกมาตั้ง 19 ปี เรียนรู้แต่กลโกงต่ำช้าแบบนี้สินะ น่าขยะแขยงจริง ๆ!”
“ไอ้เวรนี่...” หรงสือเดือดขึ้นมาทันที
เขายกมือขึ้นตั้งใจจะชกกู้ชิง แต่ฉู่อีอีขวางไว้
ฉู่อีอีพูดเสียงเรียบ “ปล่อยให้เขาเห่าต่อไปเถอะ ยังไงก็เห่าได้อีกไม่นานแล้ว”
แค้นนี้ เธอจะสะสางด้วยตัวเอง
ไม่ต้องให้ใครช่วย
หรงสือจำใจลดมือลง
กู้ชิงพูดเยาะเย้ยฉู่อีอี “อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะเอาใจฉันได้ ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ฉันก็ไม่มีวันให้อภัยเธอ!”
“แล้วก็ อย่าพูดในสนามแข่งว่าเธอเป็นน้องสาวฉัน ถ้าเทพนักแข่งเจรู้ว่าฉันมีน้องสาวไร้ระดับแบบเธอ เดี๋ยวภาพลักษณ์ของฉันในสายตาเขาจะเสีย ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”
เขาคิดว่าฉู่อีอีห้ามหรงสือไม่ให้ชกเขาเพราะอยากเอาใจเขาและสร้างความประทับใจ
น่าเสียดายที่เขาไม่ซาบซึ้งกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้หรอก
ฉู่อีอีทำให้ตระกูลกู้ต้องลำบากขนาดนั้น เขาไม่มีวันให้อภัยเธอ!
ฉู่อีอีแค่นหัวเราะ “ไอ้โง่”
กู้ชิงถลึงตาเตือนฉู่อีอี ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
หรงสือถ่มน้ำลายใส่แผ่นหลังของเขา
“ถุย คนอะไรเนี่ย!”
ฟู่ยวี้ขมวดคิ้ว ถามฉู่อีอีอย่างไม่เข้าใจ “ตระกูลกู้ไม่มีใครปกติเลย ทุกคนทำกับเธอแย่ขนาดนั้น เธอทนอยู่ในตระกูลกู้มาตั้งปีหนึ่งได้ยังไง?”